Marokko 2018  -  periode 3  -  9 februari t/m 12 februari



vrijdag 9 februari:  Moulay Bousselham


Vandaag blijven we in Moulay Bousselham. We hebben gezellig thee gedronken bij Henk en Jannie, we hadden heel wat te kletsen. Daarna zijn we verder gegaan met het schoonmaken van de camper. Jan, die we op de boot hebben ontmoet, stond ook op de camping en zei, die camper is toch zo weer smerig? Dat klopt Jan, maar nu is-ie effe schoon. Morgen kan-ie inderdaad weer smerig zijn, dan is dat maar zo. Maar er zat ook nog allemaal pekel op, nu is-ie lekker schoon.


‘s Middags zijn we naar het stadje gelopen, het was rustig. Bij de bootjes was weinig te beleven, het was eb en dan staat er weinig water in de lagune. Verder niet zoveel te melden, het was vooral lekker rustig en van de zon genieten. Het was zo’n 14º maar als de zon er was voelde het wel als 20º.


Het is overigens een uur vroeger dan in Europa, we zijn maar overgegaan op die tijd. We hebben nu tv via Astra 19, dat houdt in dat we geen NPO 1, 2 en 3 kunnen ontvangen, wel BVN. Maar we zien net dat BVN geen winterspelen uitzend, dat gaat allemaal via de NPO, ships.




zaterdag 10 februari:  Moulay Bousselham - Tetouan


Ik heb gisteren even terug gekeken naar ons verslag van 2014. Toen hadden we ook problemen met de schotel, vooral met het basisstation. Wilfried had een nieuw basisstation voor ons meegenomen maar we hadden nog steeds geen tv. Toen we aan het einde van de reis in Tetouan aankwamen en de schotel weer eens probeerden hadden we direct beeld op Astra 23.


Dit in gedachten hebben we gisteravond besloten om vandaag naar Tetouan te rijden om te kijken of we daar Astra 23 weer op kunnen pikken. Er is geen officiele camperplek meer dus we moeten kijken waar we kunnen overnachten.


We legen onze toiletcassette en de grijswatertank, gooien de schoonwatertank vol, rekenen af en nemen afscheid van Henk en Jannie, we zullen ze vast nog wel eens tegenkomen. Henk zei, we lezen het wel weer uitgebreid in je verslag over de schotel. Ik zeg, het kan ook heel kort zijn hoor, zo van; we zetten de schotel op en hadden direct beeld, haha, laat het zo zijn.



de vuilnis wordt keurig opgehaald op de camping




1. we denken dat dit waterhuisjes zijn - 3. lijkt wel een boevenwagen i.p.v. een ambulance, conclusie een ambulance voor boeven, haha


We rijden dus terug naar het noorden waar we de tolweg / A5 opdraaien. Wat is het toch saai rijden op zo’n weg. Er lopen af en toe wel mensen langs de weg en een keer komen we langs een klein gehucht maar verder is het eentonig.


Totdat we de R417 oprijden, het is direct anders, zoals we het gewend zijn en het graag zien. De R417 gaat door mooie landschappen. Het is erg groen met veel akker/landbouw. Ook als we later de N2 opgaan blijft het leuk om te rijden.


Het blijft trouwens opletten op de snelheidsborden, er stond zomaar in de middle-of-nowhere een politie controle, controle op snelheid. Wij reden niet te snel, we rijden trouwens nooit te snel, vaak zo’n 60km per uur. Maar het is meestal niet duidelijk hoe hard je eigenlijk mag, het is allemaal ‘ongeveer’.



we rijden door een prachtige omgeving


we zien regelmatig ooievaars, in het land of hoog op nesten - uien en knoflook - het nodige aardenwerk



Ik heb als einddoel de grande parking ingebracht, de plek waar we voorheen met de camper konden overnachten. Het is in 2014 een parkeergarage geworden met op het dak een mooie plein. Toen we er in 2015 kwamen, waren ze er nog mee bezig.


Nu is het helemaal klaar, hoe we dat weten, we staan met onze camper bij de ingang van de parkeergarage. Hier is plek voor ca. 2 a 3 campers. Een overnachting kost 24DH, te betalen als je weg gaat. Als je alleen wilt parkeren om Tetouan te bezoeken kost het 20DH. We staan ook nog bewaakt. Toppie. En natuurlijk, net als andere jaren, werden we door een mannetje naar deze plek toegebracht. Het enige verschil was dat we niet door de markt hoefden te rijden. De trottoirs waar normaal de straathandel op was is op de schop.



1. door de nauwe straten van Tetouan - 2. wel onder begeleiding - 3. de bewaking van de parking




Place El Feddan, hieronder is de parkeergarage - het is wel erg mooi geworden


Het viel ons trouwens op dat er in Tetouan helemaal geen straathandel meer is. Toen we aan de wandel waren was het overal erg leeg. Het was wel druk op straat, gezellig druk.



af en toe even een blik naar links of rechts, interessante doorkijkjes


Tijdens onze tocht door de medina zag ik in een zijstraatje heel veel vrouwen en wat kinderen. Nieuwsgierig als ik ben liep ik het steegje in. De vrouwen groetten allemaal vriendelijk, overigens in het Spaans, holla. Verderop zat een vrouw op een trap en ze wenkte ons dichterbij. Ze was doof en kon ook niet praten maar ze maakte ons met gebaren duidelijk dat we verderop naar binnen konden. Daar werd gegeten, publico noemde ze het.


Wij naar binnen. Daar werden we gelijk opgevangen door een modern geklede vrouw, later kwam er ook nog een man in pak bij. Het bleek dat dit een soort gaarkeuken is. Een associatie waar arme mensen voedsel kunnen halen. Elke dag komen er zo’n 600 mensen eten halen. Per persoon 1 pannetje met soep en 2 ronde, platte broden. Het pannetje nemen ze zelf mee. Alles gaat in een plastic zakje dat ze ook krijgen en dan gaat men weer op huis aan. Wat een goed initiatief, en broodnodig zo te zien. We krijgen ook een bordje soep voorgeschoteld, met brood.



een bezoekje aan de ‘gaarkeuken’ van Tetouan


bewijs van donatie, helemaal officieel


Het is een Spaans initiatief, we begrijpen dat het gefinancierd word door de hoofdorganisatie in Madrid. Wij geven een donatie van 100DH, een druppel op een gloeiende plaat, maar we vinden het wel een goed initiatief. De associatie bestaat 30 jaar en het huis waar het in huist is ook geschonken.


Als we buiten komen lopen we weer langs de dove mevrouw. Wat een mooi en lief mens om te zien. Ik probeer via het gebaren alfabet aan te geven dat we het ‘bon’ / goed vinden. Ze begrijpt ons en is blij verrast dat ik het alfabet ken. We geven elkaar een knuffel en gaan weer op pad. Aan het einde van het steegje zwaai ik nog even naar haar en krijg een grote smile terug. Later dacht ik, hadden we maar even een foto gemaakt van haar en mij. Misschien is ze er morgen ook, lopen we er nog even langs.


In de medina kopen we twee schapen, we hebben de vachten gehouden, de schapen hebben we weg gestuurd, haha. Ook heb ik een nieuw heuptasje gekocht, de oude (gekocht in Marrakech) was op.



overzicht van de tannerie / leerlooierij


een van de kerkhoven van Tetouan, hier liggen Moslims, Joden en Spanjaarden


En dan is nu natuurlijk iedereen nieuwsgierig of we tv hebben. Nog niet, we staan op een plek waar in de richting van de satelliet bomen en een hoog gebouw staan,  ;-). Het zit ook niet mee he. We hebben even Astra 19 geprobeerd maar die blijft draaien, geen vrij zicht dus. Het wordt vervolgd.


De foto’s van vandaag kun je weer groter bekijken via deze deze pagina en je ziet er ook extra foto’s die ik hier niet geplaatst heb.

De fotopagina wordt geopend in een nieuw scherm, als je na het kijken dit scherm weer sluit kom je automatisch weer op onze website.



links zit de kampioen van Marokko, volgens de omstanders - onze twee schapen







zondag 11 februari: Tetouan - Oued Laou, P4704


De nacht is alles meegevallen. Ondanks dat de garage 24 uur open is was er geen verkeer. Wel begon om kwart voor zes de imam te zingen. En dat was niet in zijn eentje, welnee joh, hij had al zijn vriendjes meegenomen. Of althans, ieder zat in zijn eigen moskee en ze zongen allemaal de sterren van de hemel. Dat wisten we ons nog te herinneren van onze eerdere bezoeken aan Tetouan, er zijn vele zangers.


Natuurlijk moesten we nog afrekenen. Gisteren hadden we begrepen dat we 24DH moesten betalen voor de overnachting. We betaalden voorheen altijd 20DH voor 1 nacht dus dat klonk ons bekend in de oren. Dus Co op pad met 24DH, toen kwam hij terug het kostte 66DH. We hadden gisteren een kaartje gehad van de parking beheerder en de computer gaf 66DH aan. Toen we gisteren aankwamen werden we op een plek neergezet en er werd gezegd, betalen mag bij weg gaan, okay prima.


Toen was er een ander mannetje die zag dat Co 20DH aan de security man gaf. Dat mannetje zei tegen ons, dat is niet voor het parkeren hoor, dat moet je gewoon nog betalen. Dat wisten wij ook wel. Maar hij wilde perse dat we een parkeerkaartje ontvingen van de parking beheerder. Ik denk, dat als we niet zo’n kaartje hadden gekregen (dus geregistreerd zijn) dat we waarschijnlijk 24DH hadden moeten betalen. Het zij zo. We stonden wel lekker dicht bij het centrum en de medina.


Het bedrag klopte trouwens niet. Op het bord stond 8DH per uur tussen 8-21uur en 4DH per uur tussen 21-8uur. We hebben 10uur overdag gestaan en 11uur ‘s nachts, dan kom je veel hoger uit.


We gaan weer verder en onderweg proberen we op een plek met vrij zicht of de schotel op Astra 23 wil. Niet dus, wel Astra 19, verdorie zeg. Nou ja, we kunnen in ieder geval bepaalde programma’s kijken.


In Tetouan komen we nog langs een Fiat Professional: N35.564042, W5.378193


We rijden naar Oued Laou, net buiten dat plaatsje in de richting van Chefchaouen is een camping, weten we nog van een eerdere reis langs die plek. De camping wordt ook aangegeven in Maps.me. Als we ter plekke komen is er inderdaad een camping maar er is niemand aanwezig, dat is nou jammer. Het ligt wel in een mooie omgeving.


De rit hierheen was ook erg leuk, veel mensen aan het werk op hun akkertje. De vrouwen zijn kleurig gekleed, ze hebben een mooie klederdracht hier.



weer een boulevard met enorm veel lampen


er wordt gewerkt maar ook uitgerust, verschil moet er zijn


het is mooi groen


We gaan een ietsje terug een P-weg op, misschien dat we daar ergens een plekje kunnen vinden om te overnachten. We zien een mooie plek langs de kant van de weg en keren om, om in de vallei bij Oued Laou nog wat te gaan wandelen langs de akkertjes.


Uit het huis waar we omkeren komt een man tevoorschijn. Hij gebaart dat we wel op zijn erf mogen staan. Dat ziet er wel aantrekkelijk uit. Ik ga in ieder geval even kijken of we er op kunnen en of de bodem niet te zacht is. Dat is allemaal okay, dus even later staan we achter de haag.






Abdullah is helemaal trots dat we er staan met onze camper. We moeten mee naar zijn Casa en worden rondgeleid en voorgesteld aan zijn zussen Gemo en Hawiwa. Op mijn vraag of Abdullah een vrouw heeft zegt hij nee, mucho tranquillo, lekker rustig. Hij moest er zelf wel om lachen.


Hij laat zijn huis zien, de slaapkamer en de douche, allemaal zeer spaarzaam ingericht en ik denk dat hij ervan uit gaat dat we wel in zijn huis kunnen slapen. Wij leggen uit dat we in onze camper overnachten. We laten hem onze camper maar even zien voor de duidelijkheid.


We gaan buiten in het zonnetje zitten en even later komt Abdullah ook even kijken. Ik vraag of hij thee wil, si, dat wil hij wel. Hij loopt weer weg en komt terug met een stoel en een tafel. Er gaat keurig een kleedje op met een zeiltje eroverheen. Dan neemt hij een slokje thee en de rest gooien we later weg, waarschijnlijk niet zoet genoeg. Dat lost hij op door zelf thee te gaan zetten. We zeggen nog, bles skar / zonder suiker. Maar ik denk dat hij er nog wat extra suiker in gedaan heeft, mieeeeeerzoet.


Ze hebben trouwens bij huis een grote waterput, het water zit op zo’n dertig meter diepte en prima bronwater. Even later is Gemo water aan het putten. Er zitten een paar mannen te wachten, die kopen dus hier hun water.



het is een giga vracht en dus een giga gewicht op de rug van Hawiwa


er komen twee jongens pootaardappelen halen, met de ezel, die kan het gewicht wel dragen


Co probeert ondertussen of de schotel nog wat wil doen op Astra 23 maar helaas. Dan haalt Co de fietsen uit de camper en Abdullah kijkt belangstellend toe en steekt af en toe een handje toe. Hij vindt het duidelijk allemaal wel interessant. Ik maak wat eten klaar en even later fietsen we naar Oued Laou.


Als je met een camper onderweg bent let je niet zo op het hoogteverschil maar op de fiets kom je daar wel achter. Als we de P4105 opdraaien naar Oued Laou moeten we klimmen en even later een behoorlijk stuk afdalen. Dat fietst wel lekker maar we houden in gedachten dat we dat straks weer omhoog moeten rijden.


We komen bij een plek waar een aantal vrouwen kleding aan het wassen zijn in de rivier. We fietsen naar het water toe en er is een hoop gegiechel. Ze vinden het duidelijk leuk dat we even komen kijken.


Het valt ons op dat de akkertjes leeg zijn, er wordt niet gewerkt. Waarschijnlijk wordt het buitenwerk ‘s ochtends gedaan door de vrouwen en werken ze ‘s middags bij/in huis.


Als we terug komen bij de camper zien we Abdullah ver op het land met zijn paardjes het land omploegen. We zeggen, dat geeft even rust. We redden het wel met hem maar als je met iemand wilt communiceren die alleen Spaans spreekt en zelf spreek je dat mondjesmaat dan loopt het af en toe een beetje stroef. Maar volgens ons heeft Abdullah toen hij ons langs zag fietsen direct zijn ‘trabajo’ gestaakt en naar ons toegekomen, veels te leuk natuurlijk.


We doen een kopje thee met pinda’s en ja hij wil ook wel een bakje pinda’s, nee geen thee. Voor het geval dat hij weer thee gaat halen trekken we onze wandelschoenen aan. Oh, of hij ook mee mag gaan wandelen. Ja hoor, dat is prima.



even eten onderweg, met zo’n uitzicht


de oven voor het brood bakken, water putten, natuurlijk bronwater

Even later gaan we met zijn drieën op stap. Ik geef aan dat we wel graag via de bergwanden willen gaan, in de zon. We steken de rivier over en even later lopen we in de schaduw langs de bergwand. We wisten het natuurlijk wel, de Marokkanen verblijven niet zo graag in de zon. Maar qua temperatuur is het prima te doen. Abdullah vraagt af en toe bezorgd of we het niet koud hebben in ons t-shirt maar het is wel lekker zo.


We stijgen langzaam aan via kleine paadjes steeds hoger. Dan komen bij een paar akkertjes op grote hoogte. Er zijn wat vrouwen aan het werk, er worden schapen gehoed en een koe verzet en er staan een paar huizen. Twee meisjes moeten giechelen als ze ons zien. We schudden handjes en wisselen onze namen uit. Hier in Marokko heet ik altijd Maria en Co noemt zich Jaco (van Jacob).


Verder gaan we weer, we dalen weer af naar het dal. Onderweg ligt er een enorme takkenbos op het pad, met een touw er omheen. Ik moet van Abdullah het pakket eens op mijn rug nemen, dat doen hier immers alle Signoras. Wat een giga gewicht zeg, we zagen vanmiddag de zus van Abdullah ook met zo’n pak de berg afkomen, petje af hoor, dat is gelijk een work-out.



dat viel niet mee, het gewicht van de takkenbos - de tarwemolen


In de rivier beneden ons loopt spaarzaam water en op het droge gedeelte zijn drie mannen grote keien in de laadbak van een vrachtwagen aan het gooien. Volgens Abdullah is dat om een huis te bouwen.


We komen nog langs een gebouwtje waar op authentieke wijze tarwe wordt gemalen, op waterkracht. Het wordt gebruikt voor alle gezinnen in deze vallei.


We zagen beneden in de verte een groepje vrouwen zitten en ik zwaaide vrolijk naar ze, maar ze zagen het denk ik niet. Toen we later op de terugweg erlangs kwamen bleek het de was te zijn die in de struiken hing te drogen. Heb ik gezwaaid naar een Marokkaanse was, vandaar dat ze niet terug zwaaiden, haha.


2,5uur later zijn we weer terug bij de camper en even later komt Abdullah weer aan met een pot thee en drie glaasjes, proost hoor. We drinken het op in onze camper, het is inmiddels te fris geworden om nog buiten te zitten.


Even later nemen we afscheid en zeggen ‘bes-slama’, tot later, a manana, tot morgen. Als we na het eten studio sport kijken via BVN is er een klop op de deur. Staat Abdullah voor de deur met een grote beker verse koeienmelk, de lieverd, heerlijk hoor.


Het was een leuke, maar wel een beetje een zoete dag in gezelschap van een vrolijke, energieke man. Hij plukte tijdens het wandelen diverse keren wat kruiden af om ons te laten ruiken. En hij wist veel te vertellen maar we konden het niet allemaal volgen. Veel wel, dat viel ons mee.


De foto’s van vandaag kun je weer groter bekijken via deze deze pagina en je ziet er ook extra foto’s die ik hier niet geplaatst heb.

De fotopagina wordt geopend in een nieuw scherm, als je na het kijken dit scherm weer sluit kom je automatisch weer op onze website.









maandag 12 februari: Oued Laou - Ouazzane


Het kan voorkomen dat ik niet alle dagen de extra fotopagina (met de grote foto’s) kan uploaden. Het vraagt heel veel mb’s en dan zou ons simkaartje wel erg hard gaan. Eergisteren bijvoorbeeld was de map met foto’s 37mb groot maar toen ik het geheel op internet had gezet was ik 300mb kwijt. Ik denk dat Google Photo’s zoveel vraagt. Het uploaden is dus afhankelijk van wat we aan wifi-punten onderweg tegenkomen. Dan plaats ik later een link bij de bewuste dag. Als je die foto’s graag in het groot wilt zien zul je zelf af en toe even bij die dag moeten kijken. Ik zet de link elke keer aan het einde van die dag neer.


Het was rustig en stikdonker vannacht in Oued Laou, op ‘camping Abdullah’. Als we afscheid gaan nemen worden we uitgenodigd om nog even te gaan zitten, buiten op de stenen bank op een schapenvacht. Abdullah pakt er een semafoor bij waarin hete houtskool zit, uit de broodkachel gehaald. Lekker warm hoor.


Als de zussen erbij komen zitten eisen ze de warme semafoor op, ze hebben er dan ook al wat werk opzitten. De koeien zijn gemolken en we krijgen nog een kannetje warme melk van ze aangereikt.


Dan komt het ontbijt op tafel, oh je, we hebben net in de camper al gegeten om daarna op pad te kunnen gaan. Maar we doen stoer mee. Er is vers gebakken brood, wat ook nog even opgewarmd wordt op de semafoor met daarnaast huisgemaakte roomboter, olijfolie en olijven. Alles van het huis en eigen land. Het smaakt bijzonder goed. Dat is dan weer jammer, daarnaast wordt er de mierzoete thee gedronken. Ik heb een compromis voor mezelf, ik drink de thee langzaam op, dan wordt er in ieder geval niet zo snel weer bij getapt. Na het tweede glaasje bedank ik beleefd.


We worden elke keer aangespoord om te eten maar we wrijven over onze buiken, we zijn voldaan. Ik wil wel graag met de vrouwen op de foto. Gemo wil wel maar Hawiwa mag niet. Ze is een weduwe met een dochter en, dat hebben al eerder vernomen, getrouwde vrouwen mogen niet meer op de foto. Dus ga ik samen met Gemo en Co met Abdullah. Kun je je voorstellen, zij is 33 jaar. Hawiwa is 36 jaar en Abdullah is 40 jaar. Volgens ons zijn ze ouder.



de ontbijttafel is gedekt


De honden en katten drentelen om ons heen en worden elke keer als ze te dicht bij komen weggejaagd met een dunne twijg. Als we klaar zijn met eten wordt het overige brood verdeeld onder de honden. De katten kwamen eerder al aan hun trekken. Een van de katten probeerde regelmatig om het brood van tafel te jatten. Maar ja, zo houd je wel het bedelen van die dieren in stand, ze weten dat na het eten de rest voor hun is. Ieder zijn eigen ding zal ik maar zeggen.


We laten een foto zien van ons huis in Nederland en ze zijn onder de indruk, vooral van het schuine dak. Dat zie je hier natuurlijk niet veel, eigenlijk alleen in Ifrane, dat noemt Gemo ook op. En ik zeg: geen bergen op de foto, alles is vlak.


Dan komen er foto’s op tafel van hunzelf. Gemaakt door Europeanen die hier op bezoek zijn geweest. Gemo laat een groepsfoto zien, het was op een school waar ze geleerd heeft om zelf kleding te maken. Ze laat de patronen zien van kinderkleertjes, ze keek er heel trots bij.


Deze mensen zijn heel eenvoudig en we merken dat ze graag met ons delen en om een praatje verlegen zitten. Dat is natuurlijk helemaal niet erg maar we begrijpen niet alles. Dan zeggen we maar op de juiste momenten ja of nee, en dat gaat ons aardig af.


We vertellen dat we naar Chefchaouen gaan, de Marokkanen zeggen Shawn en elke keer als wij Chefchaouen zeggen roepen zij ‘Shawn’, oh ja. Dan vraagt Abdullah of hij mee mag naar Shawn om familie te bezoeken. Maar hoe ga je dan weer terug? Oh, zegt hij, familie bezoeken en terug met een Camion/vrachtwagen. Prima hoor, even later is hij zijn gympen aan het aantrekken.


Er moet nog een kip mee voor de familie, dus er wordt er eentje van het landje geplukt en de zussen binden zijn pootjes bij elkaar. Dan wordt hij liefdevol in een boodschappentas gestopt waarvan Abdullah de bovenkant oprolt, zo die is dicht, arm beest.



vader, moeder en zoon - rechts: even een kip ‘klaarmaken’ voor de familie

eerst dicht maar al gauw open die tas, een beetje lucht erbij


Na een paar knuffels en zoenen op de wang van de vrouwen vertrekken we naar Shawn, met Abdullah en kip. Abdullah zit voorin en de kip ligt achter zijn stoel. Even later zie ik dat het beestje de tas zelf heeft opengewerkt.


Als ik een mooi tafereeltje zie om te fotograferen stap ik langs de tafel tussen de twee voorstoelen. Althans dat is mijn bedoeling maar ik vergeet dat daar ook nog een kip ligt. Ik schrik me wild als het beest begint te tokken, het is net alsof hij gekeeld wordt. Abdullah pakt hem op en zet de tas met kip naast hem neer bij het raam. Maar als we een scherpe bocht naar rechts nemen kukelt de kip (grappige woordspeling) van het randje, wederom moord en brand tokkend.



ja het ‘keutelen’ moet gewoon doorgaan, lopende voort


een vrolijk gebeuren langs de weg


het is een hoog golfplaten-gehalte hier


Het is een leuke route over de P4105, waar vandaan we de N2/N13 opdraaien naar Shawn. Ik had via Maps.me een parking gevonden maar dat blijkt bij het provinciehuis te zijn, met hekken er voor en er omheen. Maar gelukkig weet Abdullah een parkeerplaats onderin de stad, dicht bij de medina.


Ik geef hem een knuffel, die hij graag beantwoord en dat terwijl Marokkaanse mannen eigenlijk niet knuffelen met vreemde/buitenlandse vrouwen. Nou Abdullah wel hoor. Als we uitgestapt zijn neemt hij rap afscheid en stapt weg met zijn kip. 



ruige rotsen






een bloemrijke omgeving


Wij gaan ook op pad en lopen via Maps.me naar de markt. Ik had in onze eigen lijst ‘markten in Marokko’ gezien dat er vandaag markt is in Shawn. Het is een sfeervol geheel met vooral veel vrouwen uit de omgeving in hun mooie fleurige kleding, met een kleine hoeveelheid producten van eigen tuin en maaksel. Er zijn enorme grote groene kolen bij en alle groente en fruit ziet er goed uit.


We kopen een bosje munt bij een jonge vrouw, en kien als ze is wil ze nog wel salie verkopen en of we ook niet sinaasappels nodig hebben. Nee hoor, alleen de munt graag, 1,5DH voor een bosje.


Chefchaouen, ja Abdullah is weg nu kan het weer, is een leuk plaatsje met een zeer kleurrijke medina. Alles in het blauw, wit en paars. We wandelen er voor een klein deel doorheen want het is ook bijna etenstijd. We willen hier niet overnachten maar nog doorrijden naar Ouazzane of Moulay Idriss Zerhoun.


We hadden voor het parkeren niet van tevoren naar een prijs gevraagd en moeten voor een uurtje 10DH betalen, voor mijn gevoel vrij veel, maar ach het moet maar. Coordinaten van de parking: N35.165875, W5.261985



1. welkom in Chefchaouen - 2. een theehuis - 3. een echte Marokkaanse kat, zittend op een stukje karton, net als de baas


2e: op weg naar een plekje om haar producten te verkopen



Na Chefchaouen wordt de route wat minder interessant, althans de omgeving. We zijn al een paar dagen de fris groene akkertjes gewend met de mensen er op en langs de weg. Langs de N13 naar Ouazzane zijn de bergwanden te steil om iets op te verbouwen en er zijn amper mensen te zien. De weg slingert zich door het landschap en stijgt en daalt dat het een lieve lust is.


We besluiten rond half 3 te stoppen bij Hotel Rif in Ouazzane, we vinden het welletjes voor vandaag. We kunnen nog eventjes in het zonnetje zitten en gebruik maken van de wifi van het hotel. Het is niet supersnel maar wel genoeg om ons ding te doen.


Dan pakken we een heerlijk hete douche. Er zijn er twee in het blauwe gebouwtje maar degene aan de kant van het houten huisje is heet, van de andere doet de geiser het niet meer.


In Oued Laou scheen nog volop de zon met een strak blauwe lucht maar toen we eenmaal door een kloof gereden waren werd het dik bewolkt met zelfs een paar kleine spatjes. In Ouazzane kwam het zonnetje er nog eventjes bij. Het was vandaag zo’n 15º.


Het was een leuke dag met veel ‘folklore’.


De foto’s van vandaag kun je weer groter bekijken via deze deze pagina en je ziet er ook extra foto’s die ik hier niet geplaatst heb.

De fotopagina wordt geopend in een nieuw scherm, als je na het kijken dit scherm weer sluit kom je automatisch weer op onze website.








verder naar periode 4


coördinaten


terug naar ‘overzicht


gastenboek


© 2013 Lia Keizer

 

Marokko 2018