Marokko 2018  -  periode 14 - 25 maart t/m 28 maart




zondag 25 maart: Takat - Sidi Wassai


Gelukkig ging de wind gisteravond liggen, anders zou de camper wel erg schommelen, we hadden dus een rustige nacht. ‘s Ochtends doen we rustig aan en pakken een heerlijk hete douche. Ook hier is het sanitair prima voor elkaar.


Er staan veel bloemetjes op de camping en er zijn vogeltjes te fotograferen. Soms moet je daarvoor in een bepaalde houding liggen, maar dan heb je ook wat, een foto vanuit een laag standpunt.





de rest van de bloemetjes komen op de fotopagina


foto’s maken vanuit een laag standpunt, op ooghoogte van de vogeltjes, dat levert een leuk beeld op



We gaan op weg naar Sidi Rabat, dat ligt noordelijk van Oued Massa. Ten zuiden van deze rivier ligt Sidi Wassai met bijbehorende camping In Sidi Rabat is een camperplek hoog op de kliffen en je zou daar op loopafstand zijn van nationaal park Sous Massa. En in dat park zouden dan weer veel vogels zijn.


We rijden via de N1, een 4-vaksbaan zou Frank (onze Belgische wandelvriend in Tafraoute) zeggen. Het is wel opletten op de borden, want het is vaak terug naar 60km. Opvallend, er waren helemaal geen politiecontroles. Komt dat omdat het zondag is?



we hebben dit nog niet vaak gezien, voetballers - weer een boulevard met veel lantaarnpalen



In Belfaa is er markt, hier waren we twee jaar geleden ook gestopt. In het voorste gedeelte is de ‘rommelmarkt’ met een hoog Koningsdag gehalte. Er zijn spullen met ervaring en spullen met heel veel ervaring. Wij zoeken nog een platte rubber ring voor in de dop van een thermosfles. Die zijn we ooit kwijt geraakt. Van Kees hebben we een ring gekregen die wel werkt als we niet via de drukdop uitschenken. De dop moet er af gedraaid worden en dan kun je uitschenken. Dat is natuurlijk prima te doen maar het is een uitdaging om een goed ringetje te vinden, dan heb je ook iets te doen op zo’n markt.


Bij een kraam pakte de man de dop van Co aan en ging zoeken. Maar elke keer ging zijn telefoon. Dus moest Co zelf maar even achter de kraam (zeiltje op de grond) komen om zelf te zoeken.



1. onder een groene parasol - 2. eerst samen zoeken - 3. toen zelf


We lopen verder naar de groente- en fruitafdeling en de rest. We komen vrachtwagens tegen met schapen er in en er op. Als de auto’s gaan rijden moeten de schapen zich schrap zetten. Bij een wagen zien we dat er een paar lammetjes in de verdrukking raken. het zal allemaal wel goed komen als ze eenmaal op weg zijn.




Het is een echte authentieke markt. Wij vinden het wel wat hebben als alles kriskras door elkaar en op de grond ligt. Wel op zeiltjes hoor. Maar iets wat uit de grond komt mag er ook op liggen, toch?


Iedereen heeft zijn eigen plekje. Er zijn veel kleine boeren, die zitten vaak voor een grotere kraam met hun kleine voorraad aan groente, kruiden en fruit. In de hoop dat ze vandaag iets verkopen.


Er zijn verhalenvertellers met grote groepen mannen er om heen. Daar zie je nooit vrouwen bij. En er is een man die een soort balletje-balletje doet, maar dan met kaartjes. Drie kaartjes waarvan er een met opdruk is. Hij legt ze ondersteboven neer en verwisseld dan razendsnel de kaartjes. Rara, welke is het nu. Altijd zijn er weer mensen die er in trappen maar je wint het toch nooit.



1. ambulante melkboer - 2. een boertje van buuten - 3. een heel klein oud vrouwtje op een ezel


zo zien we het graag


2. in de achtergrond de hooiwagens - 3. een tapijt van bietenblad


wil je nog een pannetje kopen? er ligt genoeg - verhalenvertellers - een soort van openlucht ‘Noppes’


We rijden naar Sidi Rabat en vinden de plek waarvan we de coordinaten hebben gevonden op de site van Thole en Everdien. Het is bij een auberge, een plateau met uitzicht op zee. Er is een gardien en die vraagt 40DH, voor een plek waar verder niets is. Dat vinden we teveel dus we geven aan dat we 20DH willen betalen. Hij belt maar krijgt geen akkoord. We vragen ons af of dit wel officieel is of dat het iemand is die een graantje mee wil pikken. We gaan maar weg.


Ik kreeg later in de week van Thole door dat je hier voor de 40DH die je betaalt gebruik mag maken van de faciliteiten van de auberge, je kunt o.a. je toiletcassette legen, water innemen en douchen. Thole meldde ook dat in het nabijgelegen Nationaal Park de zeldzame Heremietibis voor komt, de laatste kolonie ter werel


We eindigen op camping Wassai Beach, in Sidi Wassai. Hier zijn we nog nooit geweest. Toen we in Tafraoute stonden waren er twee mannen die foldertjes uitdeelden van deze camping. Het heeft geholpen.


We vinden het een beetje vervallen grandeur. Het is zeer rustig, er staan ongeveer 20 campers en het zwembad is leeg. We zijn blij dat we gisteren hier niet heen gereden zijn, overal liggen bergjes zand, wat zal het hier gespookt hebben. Er staat ook nu weer veel wind, het nodigt niet uit om te gaan wandelen. Dus zitten we in het zonnetje in de luwte van de camper, de wind is fris.


Morgen willen we proberen om het natuurpark te bezoeken. Dat is 10km terug. Toen we vanmiddag langs de ingang reden werden we al aangesproken door een mannetje die ons wel wilde gidsen. Als ik op Maps.me kijk zie ik een weggetje het park ingaan met aan het einde een parking. Eens kijken of we daar morgen kunnen komen.


De foto’s van vandaag kun je groter bekijken via deze deze pagina en je ziet er ook extra foto’s die ik hier niet geplaatst heb.

De fotopagina wordt geopend in een nieuw scherm, als je na het kijken dit scherm sluit kom je automatisch terug op onze website.





geen spektakel maar toch is het altijd weer mooi







maandag 26 maart: Sidi Wassai - Tafraoute


Ook hier in Marokko is de klok een uur vooruit gegaan. Hier heb ik altijd minder moeite mee als dat de klok een uur achteruit gaat. Nu zijn we gewoon een uurtje later op. Even na 9uur gaan we op pad, we willen proberen of we met de camper het nationaal park in kunnen. Volgens de man bij de receptie kan het niet.


Als we bij de toegang naar het park aankomen rijden we de onverharde weg op, eens kijken hoever we komen. Dat is niet ver, we zien een paar brommers aankomen en die dansen over de weg. Een van de mannen stapt af en geeft aan dat we niet verder kunnen. Hij geeft aan dat er een geasfalteerde weg is die het nationaal park in gaat, dat is richting Sidi Rabat. Daar zijn we gisteren al geweest.


Op onze vraag of er veel vogels zijn vertelt hij dat er vier soorten watervogels zijn en een aantal kleinere vogels. We keren om en besluiten om verder te gaan en het park te laten voor wat het is. De soorten die hij opnoemt vinden we het niet de moeite waard om zoveel te ondernemen.



rechts: net uit bad, even ochtendtoilet maken


Vandaag hebben we veel zogenaamde ‘weg’ vogels gezien. Tijdens het rijden speurde ik met de verrekijker langs de weg naar vogeltjes. Dan zag ik er een maar als we in de buurt kwamen vloog-ie weg, een raszuivere ‘weg’ vogel. haha






We rijden naar Tiznit en parkeren de camper op het onverharde terreintje bij de supermarkt. Er staan al een aantal camper en onze buurman staat er duidelijk al een paar dagen. Dus het is nog steeds gedoogd hier.


Er staat een Nederlandse camper en we zien op de achterkant een A4tje met daarop: toerleider NKC. Even later arriveren er nog meer Nederlandse campers, van de groepsreis die de NKC organiseert naar Marokko.


We lopen een stuk langs de muur die om de medina van Tiznit staat en lopen de ‘winkelstraat’ op en neer. Een mannetje met een fiets loopt met ons mee en heeft al gauw door dat we uit Nederland komen. Hij spreekt goed Engels, dat is wel leuk, kunnen we effe praten. Hij was tijdens de Amandelfeesten in Tafraoute, met zijn familie, om sieraden te verkopen. Nu was het wachten op zijn uitnodiging om zijn atelier te bekijken. En ja hoor, even later vertelt hij graveur is en of we zijn werk niet willen komen bewonderen. Nee dank u, we hebben geen belangstelling.


Als we afscheid nemen vraagt hij of we de volgende keer als we naar Marokko komen een koe met melk mee willen nemen voor hem, zie je het al voor je? Je hebt best kans dat de melk op is tegen de tijd dat we in Tiznit aankomen, vinden we zelf veel te lekker. haha


Als we terug komen bij de campers spreken we een Nederlands echtpaar aan. Het is hun eerste keer in Marokko, en op mijn vraag of ze het een beetje bevalt krijg ik als antwoord dat het heel erg wennen is. De wegen zijn niet zo goed, en de vrouw vindt vooral de sloppenwijken heel erg, dat had ze niet verwacht. Ze heeft duidelijk een cultuur shock. Co zegt dat het wel een Afrikaans land is, en daar heb je dat nu eenmaal, die grote verschillen.


Later zeg ik tegen Co, als iemand een volgende keer zo ‘negatief’ over Marokko praat moet ik gelijk maar vragen welke leuke dingen ze meegemaakt hebben, want dat zullen ze toch ook wel meegemaakt hebben. We denken zomaar dat ze een volgende keer niet meer naar Marokko gaan. Jammer, want het is zo leuk hier.



in Tiznit, even de benen strekken



We hebben de kust eigenlijk wel gehad deze reis, we willen de bergen in. Dus besluiten we dat we naar Tafraoute terug gaan. In eerste instantie via de R104 maar ik heb op TomTom een route ingebracht die ons via een omweg, over kleinere wegen, naar Tafraoute laat rijden. Dat hebben we drie jaar geleden ook gedaan en dat vonden we toen erg mooi.



de R104 naar Tafraoute




het is onwijs mooi hier


Zo ook nu, het is er mooi groen tussen de warme tinten van de omgeving. Het enige verschil is, toen waren we half februari in die omgeving en toen stonden alle amandelbomen dik in de bloesem. Nu zijn ze uitgebloeid maar wel mooi groen.


Drie jaar geleden hadden we een lifter mee, een man in een rode djellaba/cape. Het bleek een zwerver te zijn, hij stonk een uur in de wind en hij bleef zitten totdat we in Tafraoute aankwamen. Het maakte hem niet zoveel uit waar hij heen ging, wij gingen naar Tafraoute, dus hij ook. Nu pikken we wederom een lifter op, de auto’s zijn hier niet zo dik gezaaid. Hij wil mee tot Izerbi, op de kaart zien we dat dat niet zo ver is, dus is hij welkom aan boord.





poorten geven vaak een provincie- of gemeentegrens aan - even thee drinken voor de moskee


minuscule bloemetjes in de berm bij de moskee


een school in de middle of nowhere


de jongens renden hard om de weg te bereiken en ons, ze waren te laat


een aparte omgeving, mooi lijnenspel


Het is inmiddels heel erg heiig geworden, net of er zand in de lucht hangt. Hoe verder we in het gebied komen des te stoffiger word het, we zien de bergen zelfs niet meer liggen. We besluiten om niet de hele omweg af te maken. Als de man uitgestapt is pas ik TomTom aan en is het nog 34km tot Tafraoute.



er hangt zand in de lucht


dan komen we in de buurt van Tafraoute, die rode rotsen komen alleen hier voor


We rijden daar het Keteldal in en zoeken ons een plekje bij de muur, we staan nu ongeveer op de plek van Kees en Diny. Er staan twee Nederlandse campers. We maken kennis en horen dat woensdag Kees en Diny, vrijdag Frank en Ria en zaterdag Wobbie en Wim zijn weggereden. Goede reis allemaal.


Wij gaan hier nog wat relaxen en wandelen. Onderweg was het in het ‘zand’ gebied 32,5º, hier in het Keteldal is het 28º en bijna geen wind, een heerlijk temperatuurtje. We zitten dan ook lang met de luiken en deur open, dat is ongekend voor hier.


De foto’s van vandaag kun je groter bekijken via deze deze pagina en je ziet er ook extra foto’s die ik hier niet geplaatst heb.

De fotopagina wordt geopend in een nieuw scherm, als je na het kijken dit scherm sluit kom je automatisch terug op onze website.









dinsdag 27 maart: Tafraoute


Vandaag niet zoveel te melden. Als we opstaan is het nog steeds ‘mistig’ van het zand in de lucht maar de temperatuur is al aangenaam. Dat wordt in de loop van de dag anders, het wordt best wel heet tegen het benauwde aan.


We doen niet veel, hebben min of meer een klusjesdag. Bij het opstaan blijkt dat  we een kleine stroomstoring te hebben. We komen er zelf niet uit en vragen buurman Wim of hij verstand heeft van elektra. Dat heeft hij wel, hij belooft niets maar wil er wel naar kijken. Na een tijdje en na overleg met Laarman komen we er uit. Bedankt Wim voor je hulp.


We maken nader kennis met Adrie en Gré naast ons. Nadat ze in het dorp geweest zijn nodigen we ze uit om even te kletsen bij een kopje thee en een chocolaatje.


De tijd vliegt voorbij en even later zitten Gré en Adrie aan (hun) rode wijn en wij aan een eigen borrel (glaasje water). Het is zomaar tegen 19uur voordat we opbreken, etenstijd. Adrie en Gré hebben familie wonen in de buurt waar wij wonen en het blijkt dat we ze nog kennen ook. Als je maar lang genoeg doorpraat wordt het wereldje steeds kleiner.


Het blijft de hele dag ‘zandmistig’, wel een waterig zonnetje erbij en ‘s avonds om 21uur is het nog 21º buiten. Dat zijn we in Tafraoute al lang niet meer gewend. De storm met Saharazand is naar het Oosten weggedreven. Co leest net in de krant dat in Sotsji de sneeuw oranje is gekleurd door het Saharazand, zover was het gekomen. De storm was zelfs zo groot dat de NASA hem vanuit de ruimte kon zien.


‘s Avonds staat Gré nog even bij ons binnen, of wij op de tv meer hebben dan BVN. Jazeker hebben wij dat, alle zenders. Hoe dat dan kan. Ik vraag of ze de LNB hebben gedraaid. Nee, dat hebben ze niet. Co zegt, zal ik dat voor jullie doen, ik heb een trap en het is zo klaar. Even later hoor ik; ja, beeld. Het is gelukt, ze hebben Astra 3. En zo zie je maar weer, aan de ene kant krijg je hulp en aan de andere kant geef je hulp. Leuk als je elkaar zo kunt helpen.



je ziet het zand in de lucht



woensdag 28 maart: Tafraoute


Het is vanmorgen iets helderder geworden v.w.b. het Saharazand, wel is er wat bewolking. Dat levert een mooie zonsopkomst op. Maar de mooiste zonsopkomst hebben we ooit meegemaakt in Mexico, in Baha California, toen stond het water in brand (zie foto hieronder).



zonsopkomst in Baha California, Mexico


een mooie zonsopkomst, links is voor de camper, richting het dorp, rechts is achter de camper, richting Tazka


In ons gastenboek meldde Thole dat de camperplek in Sidi Rabat, waar 40DH gevraagd werd wel degelijk voorzieningen heeft. Je mag voor die 40DH gebruik maken van de faciliteiten van de auberge, douchen, toilet legen en water innemen. Thole meldde ook dat in het nabijgelegen Nationaal Park de zeldzame Heremietibis voorkomt, de laatste kolonie ter wereld. Ik heb het bij die dag aangepast in het verslag.


Af en toe lopen er drie ezels op de camping, zo ook nu vanmorgen vroeg. Van wie ze zijn? Om 10 over 9 vaan we van start voor een wandeling, maar om even na half 10 vertrekken we echt. We kwamen langs Adrie en Gré om afscheid te nemen, zij reizen weer verder. Toen kwam het fotograferen ter sprake en gaf Co wat adviezen, en dan is het zo een half uurtje later.


We lopen vandaag een route die we eerder met de groep hebben gelopen, de witte bolletjes maar op een gegeven moment linksaf naar Tazka. Die vonden we toen erg leuk om te lopen. Er is wel een verschil, het is nu een stoffig uitzicht door het zand wat nog in de lucht hangt. Het is ook erg warm, we zijn blij dat de zon er niet helemaal bij is, net als gisteren is het benauwd warm. Als we vlak bij Tazka zijn zien we twee hertjes wegvluchten.



de campingezels - je ziet het stof in de lucht hangen


we lopen de witte bolletjesroute, aangegeven met witte stippen en steenmannetjes - een sterke Co, even een rotsje verplaatsen




wat bloemetjes en een cactus tijdens onze wandeling


‘s Middags houden we ons gedeisd onder de zonneluifel, in de zon is het te heet. We zien heel wat vogeltjes langsvliegen dus pakt Co de camera er bij om er een paar vast te leggen. Dan zien we een hele mooie vogel in een struik die even later het terrein achter de muur opvliegt. In een boom zit hij even stil en zien we dat het een hop is. Maar zodra we bewegen is hij weg, ze zijn ook zo schuw.



foto 2 en 3 is een Roodkopklauwier (met dank aan Thole), wat is-ie mooi he?


Rond 14uur gaan we naar het dorp. We hebben al 4 weken een ansichtkaart in huis, geschreven en wel maar je moet hem perse op het postkantoor inleveren om er een postzegel op te laten plakken. Dat heb ik al een keer geprobeerd maar toen ws het erg druk. Nu moet het er van komen. We zijn gelijk aan de beurt en even later is het gelukt. Dus Bets en Truus, de kaart is onderweg.


We gaan langs bij restaurant Marrakech om te kijken of ze vanavond open zijn. Dat is zo, na 19.30uur, dat vinden we wel vrij laat om te eten. We gaan eten met Wim, Dicky en Carla. Een bedankje dat Wim ons gisteren geholpen heeft met een elektronica probleempje. Restaurant Marrakech is geopend van 12.15-15.30uur en van 19.20-22.30uur.


We lopen door naar de hammam om even lekker te douchen, en dat lukt weer aardig. Lekker heet water, inzepen, lekker in laten trekken en dan flink scrubben, alle vuil en oude huid verdwijnt als sneeuw voor de zon. Even later zijn we weer fris en fruitig.



de hammam waar je kunt douchen: N29.721283, W8.968687- bij terugkomst hangen we de spullen op Marokkaanse wijze te drogen


Op de markt kopen we weer heerlijke aardbeien, appels en sinaasappels. Het is er niet druk, waarschijnlijk vanwege de warmte. Terug op de camping lopen we bij Wim langs om aan te geven dat we bij Marrakech pas na 19.30uur terecht kunnen. Dat vinden zij ook vrij laat, dus besluiten we om naar restaurant La Kasbah te gaan. Daar hebben we eerder met Ge en Lia gegeten en dat vonden we toen erg lekker.


Om kwart over zes lopen we naar het dorp om te gaan eten. Tot nu toe hebben Wim en Dicky nog niet zulke goede ervaringen met tajine eten. Wij geven aan dat deze tajine erg lekker is, heerlijk gekruid ook, dus willen ze zo’n tajine wel proberen. We zitten gezellig te kletsen met zijn vijven tot de tajines worden geserveerd, dampend en wel. Na afloop zeggen ze alledrie dat het heerlijk heeft gesmaakt.


We lopen nog met licht terug naar de camping, in onze korte mouwen, het is nog heerlijk. Dat hebben we nog niet vaak meegemaakt in Tafraoute, dat het ‘s avonds nog zo lekker is.


De foto’s van vandaag kun je groter bekijken via deze deze pagina en je ziet er ook extra foto’s die ik hier niet geplaatst heb.

De fotopagina wordt geopend in een nieuw scherm, als je na het kijken dit scherm sluit kom je automatisch terug op onze website.





zomaar wat vrolijke bloemetjes in de omgeving van de camping


een apenkop - wat mos op de grond - gezellig samen eten in La Kasbah, een heerlijk gekruide tajine met draadjesvlees en groente




verder naar periode 15


coördinaten


terug naar ‘overzicht


gastenboek


© 2013 Lia Keizer

 

Marokko 2018