Sri Lanka 2015  -  periode 2  - 13 november t/m 16 november


vrijdag 13 november - Chilaw


We hebben rust in gebouwd en verblijven in het Chilaw city hotel, gelegen aan het strand van Chilaw, een klein plaatsje aan de westkust van Sri Lanka. Ik heb idee dat we op dit moment de enige Europese toeristen zijn.


Vandaag heeft het de gehele dag geregend en niet zo’n klein beetje, nee gehoosd heeft het. De tuin stond blank je kon er bijna zwemmen.

Dat was dus binnen blijven, voor ons niet zo erg we zijn allebei lamlendig en hangen maar wat op de kamer en in de hal van het hotel.

‘s Middags knappen we in de regel wel wat op. We slapen nog steeds niet ‘s nachts, ook doordat Co vaak naar de wc moet vanwege diarree. Maar we gaan er vanuit dat er betere tijden aanbreken. We eten ook niet veel, hebben nergens trek in.





zaterdag 14 november - Chilaw


We zijn vandaag verkast binnen het hotel naar een kamer waar geen water naar binnen komt. Als we van ons bed naar de wc wilden moesten we zowat hink-stap-sprong doen om droog over te komen en op een gladde vloer is dat niet aan te raden. We verhuizen naar het nieuwere gedeelte waar de kamers ook duurder zijn maar dat kan ons even niets schelen op dit moment.


Het is een ruimere kamer met een mooie badkamer en belangrijk, het is er droog. Als we geïnstalleerd zijn blijkt de airco het niet te doen. Even ‘0’ gebeld en er kwam een mannetje die zich duizendmaal excuseerde voor het ongemak maar hij kreeg het ook niet aan de praat, en het was me daar toch een potje warm in de kamer.


Even later kwam hij terug met een technieker en uiteindelijk deed de airco het en werd het stilletjes aan koeler op de kamer.


Vanmorgen hebben we een poging gewaagd om een ontbijtje tot ons te nemen, want dat lukte de afgelopen dagen niet, we leefden op water met toegevoegd zout en buffel kwark. Twee daagjes vasten kan een mensen lichaam wel hebben maar nu hadden we allebei toch zoiets van: we gaan het eens proberen.


We hebben getoast brood met gebakken/scrambled ei gegeten, een papaya fruitsapje en Ceylon thee genomen en het smaakte prima. Bij Co is de aanhoudende diarree eindelijk gestopt dus vanmiddag zijn naar het het stadje gelopen.


Langs het strand waar we naast liepen waren er diverse Sri Lankanen aan het pootje baden of zaten in de branding en lieten zich overspoelen met het zeewater, en dat allemaal met de kleren aan.




Er stonden diverse bussen en busjes en het was net etenstijd voor de ‘toeristen’, er werd volop rijst en curry gegeten met de handen. Een gezellig gezicht. En je krijgt altijd een vriendelijke groet terug met een stralende lach. What you give, is what you get.


In het stadje is het gezellig druk. Ik wil nog een rok kopen, heb alleen een spijkerbroek en een korte broek bij me, naast een lange paarse jurk. Maar ik wil niet constant in die jurk lopen, voor de spijkerbroek is het te warm en de korte broek is te kort voor hier. Ik koop een leuke rode rok tot op mijn enkels, een t-shirt heb ik al, dus helemaal prima.


Morgen gaan we naar Kandy in de bergen en daar kopen we dan wel weer slippers. Want onze energie begint toch op te raken door het lopen en de vochtige warmte. Nog even naar de supermarkt voor water en kwark en dan gauw terug naar het hotel.


Daar is het op de kamer aangenaam qua temperatuur. Straks gaan we het restaurant eens proberen, volgens Bert en Mieke moet dat erg goed zijn.


Ik was aan het balen want op mijn laptop doet de wifi het niet meer, hij zegt: wifi, geen hardware geïnstalleerd. Eerder wou de laptop ook al niet aan gaan, met een noodgreep lukte het en nu krijg ik elke keer bij het opstarten allerlei tekst in beeld in moet ik 2x mijn wachtwoord inbrengen.


Ik sloot zojuist de iPhone aan om de gemaakte foto’s in te laden en Co zegt opeens: he, de hotspot ziet een verbinding. Ik kijk en zie dat via de usb kabel je dus ook een wifi verbinding kunt creëren, helemaal blij, want nu kan ik de site toch bijhouden en uploaden.


Nog niet zoveel foto’s die hopen we de komende tijd weer te kunnen maken, meer energie en we gaan de bergen in naar o.a. de theeplantages.



zondag 15 november - Chilaw - Kandy


Wat informatie over Sri Lanka.

Sri Lanka is net iets kleiner dan Ierland, het ligt in de Indische oceaan en telt meer dan 21 miljoen inwoners.

2/3 van de bevolking hangt het boeddhisme aan en de andere 1/3 beleeft het hindoeïsme, christendom en islam.


Het verkeer is niet te vergelijken met dat in Europa, inhalen doen ze overal, verkeerslichten staan er meer als straatversiering en ze rijden niet links of rechts maar overal. Dit vergt wel enig aanpassingsvermogen van een chauffeur. Maar wij zien dat er maar heel weinig auto’s rondrijden met schade. Hoe groter je bent, hoe meer je je kunt veroorloven, men gaat wel opzij voor jou.


Er wordt veel getoeterd maar dat is om aan het geven dat je in gaat halen. Want veel chauffeurs van brommers en tuktuk’s kijken niet of laat in hun spiegels, of hebben aan de wegkant geen spiegel, zoals vandaag toen we met een tuktuk op stap waren. Een tuktuk wil een brommer inhalen maar een vrachtwagentje of bus wil die tuktuk in halen, dus wordt er getoeterd en iedereen let op en alles gaat goed, lachen....... Wij noemen dit in Marokko altijd ‘ongeveer’.


Sri Lanka heette voorheen Ceylon, dus waar komt de thee vandaan? De Engelsen hebben hier hele oerwouden geruimd voor theeplantages. Die zijn prima te bezoeken en te bekijken vanuit de trein die van Ella naar Kandy gaat of andersom. Dat gaan we later beleven.


Wat ons opvalt is de vriendelijkheid van de mensen, altijd een gulle lach met mooie witte tanden. Ik heb gelezen in het reisboekje die we mee hebben dat er in dit land kastes zijn, een hiërarchie. Ben je in een lage kaste geboren dan zul je in de meeste gevallen daar ook blijven, als je bijvoorbeeld behoort tot de kaneelschillers dan zul je altijd tot die hoogte blijven behoren. Ik weet niet of het in deze tijd ook nog van toepassing is maar de Sri Lankanen benaderen de toeristen vriendelijk omdat die geen onderscheid maken tussen hoog of laag.


Vandaag in de bus naar Kandy stapte er een boeddhistische monnik in. Wij zaten met een oudere man op de voorste bank achter de chauffeur. De oudere man moest opstaan en ergens anders gaan zitten de monnik kon op zijn troon. Co zei later tegen mij, die monnik keek eerst al naar ons, dat wij op moesten staan. Ik zei: dat dacht ik niet he, dat doen we dus niet, we zijn allemaal gelijk.


Vandaag zijn we begonnen aan onze reis, de crisis is beslecht we voelen ons weer goed en kunnen weer normaal eten.


Na het ontbijt gaan we afrekenen en de prijs komt overeen met wat ik ongeveer had uitgerekend, dat is wel om van te voren een beetje te weten. We moeten wel weer even geld wisselen want het is flinke hap uit onze voorraad.


Om 11uur zijn bij het busstation van Chilaw en de chauffeur van de tuktuk vraagt of we met een normale bus of een staatsbus willen. Co had gelezen dat de staatsbussen iets luxer zijn, ook iets duurder maar die prijzen liggen vast. We kiezen voor de staatsbus en die staat met ronkende motor te wachten om te vertrekken.


We stappen zo vanuit de tuktuk in de bus, wat wel prettig is want het regent al vanaf vroeg deze morgen pijpenstelen. Het is zo dat naast de chauffeur er ook een conducteur aanwezig is, oftewel een geldophaler. Deze staat op de treeplank constant te roepen dat we bijna gaan om mensen aan te sporen gauw nog in te stappen. De chauffeur is constant gas aan het geven, dat zal lekker stinken naast de bus waar de uitlaat zit. Hij gaat ook telkens een stukje naar voren totdat we half op de weg staan, dan besluiten ze om te gaan rijden. Ze rijden ook niet zo zeer op een schema, de bus gaat pas weg als die vol is. De gewone bussen rijden wel op schema, vol of niet. Maar meestal zitten ze tjokvol.


We gaan op weg naar Kandy, dat ligt midden op het eiland in de bergen. We zijn de warmte eventjes zat en hopen daar op wat koelere temperaturen. Maar eerst rijden we naar Kurunegala (spreek uit: koeroekkela) waar we over moeten stappen op de bus naar Kandy.


Het is een rit van bijna 2,5 uur van de westkust naar het midden van het eiland. Het is ontzettend groen, en dat klopt natuurlijk als er zoveel regen valt zoals vandaag en twee dagen geleden. Het is wel een flinke hap uit ons budget, we moeten wel LKR100 per persoon betalen, oftewel € 0,63 per persoon.  ;-)



de bus met schilderingen op de ramen, een boeddhabeeldje voorin en de tv gaat constant door met mooie muziek en clips


Onderweg stappen er constant mensen in en uit, de geldophaler heeft het er maar druk mee. Hij kijkt goed wie er in stapt, kan voorin of achterin zijn en gaat op een gegeven moment aan de loop om te innen. Als men al eerder uitstapt dan dat hij geweest is rekenen de mensen zelf bij hem of de chauffeur af.


Als we in Kurunegala op het busstation zijn aangekomen moeten we eerst eens een wc op zoeken. Dat is onder in het busstation, het kost LKR10 per wc bezoek. Ik moet aan de andere kant van het gebouw zijn een jonge vrouw wijst me de weg. Het zijn hurk wc’s en ik moet zeggen ik vind ze wel fijn. Veel hygiënischer dan een zittoilet.


Dan gaan we op zoek naar de bus naar Kandy en ons wordt door een vriendelijke jongeman de weg gewezen. Er zijn verschillende bordjes met Kandy er op maar bij eentje rijdt er net een bus langzaam aan naar voren. Net als onze eerste bus vanmorgen, zo van ik ga alvast een beetje dan weet men dat men op moet schieten. Voor deze rit van ca. 1,5 uur betalen we de somma van LKR63 = €0,40.

Dus voor € 1,03 hebben ca. 125km afgelegd in 4,5uur tijd.


We stappen voor de zekerheid maar achterin in en lopen helemaal naar voren om naast een oudere man op de eerste bank neer te ploffen. De bus vertrekt direct. We rijden om het gebouw heen en daar is net een tuktuk omgevallen. De conducteur stapt direct uit om te helpen de tuktuk weer op zijn wielen te zetten. Een personenwagen moet perse tussen de bus en de tuktuk door en staat maar te toeteren. Ziet-ie het dan niet dat die tuktuk eerst overeind moet, soms.......


De weg gaat geleidelijk aan omhoog en de bus heeft er een hele hijs aan. Nu is het niet meer van toeteren en inhalen, nu halen ze ons in. Het is een mooie omgeving, erg groen maar wel nat. Soms bijna droog maar meer van die flinke buien.


Co heeft nog een innig contact met de monnik, die is in slaap gevallen en elke keer in een bocht leunt hij zwaar tegen Co aan. Wel vreemd dat-ie in een bocht de andere kant op toch overeind blijft.  ;-)


Als we in Kandy aankomen is het er onwijs druk, vooral rond het busstation, het krioelt er van de mensen, bussen, tuktuk’s. We stappen uit en voordat we de band van onze rugzak hebben aangetrokken komt er een mijnheer aanlopen die vraagt of we een tuktuk nodig hebben. Meestal zeggen we dat we dat nog niet weten, dat we wel zien. Maar ik zeg tegen Co, we hebben er in ieder geval eentje nodig dus we lopen wel even mee.


Bij zijn tuktuk aangekomen vragen we wat de prijs is naar the Hills Lodge hotel. LKR 400 vraagt-ie. Ik weet dat het ca. 4km buiten de stad ligt dus dat vinden we teveel, ik zeg dat we LKR 300 willen betalen en hij gaat direct akkoord.


Dan vraagt-ie het adres van het hotel want hij heeft geen idee waar dat hotel staat. Ik laat het adres zien, we hebben het geboekt via www.booking.com, net als ons eerste hotel in Negombo, die hebben we ook via deze site geboekt. Hij ziet Hanthana staan en wijst direct naar boven, daar ligt dat gedeelte van de stad.


We stappen in en al snel gaan we een steilere kleine weg op. Het wordt steeds smaller en we komen alleen nog maar tuktuk’s tegen. De chauffeur stopt op een uitzichtpunt, doet de motor uit en vraagt of we met hem een dag in zijn tuktuk willen rondrijden door en om Kandy. Het kost LKR 3000 voor een hele dag van 9 tot 19uur en we kunnen zelf aangeven wat we willen doen. Dat is € 18,00, vinden we niet duur. Maar we zeggen dat we het nog niet weten. We willen eerst het weerbericht voor morgen zien want als het net zo’n dag is als vandaag dan zien we niet veel, door de bewolking maar ook doordat in de tuktuk’s met regen er grote zwarte zeilen aan de zijkant hangen voor het opspattende water en invallende regendruppels. We krijgen zijn telefoonnummer en ook wordt ons een schriftje onder ogen gehouden met reviews van mensen die met hem een dagje zijn gaan toeren. Hij heeft al gehoord dat we uit Holland komen dus zoekt hij een paar reviews op van Nederlanders en iedereen is vol lof over mijnheer Asan.


De Hills Lodge wordt via borden aangegeven, en na 1 keertje verkeerd rijden staan we voor de deur. Heel vreemd, de hele weg wordt het via borden aangegeven en op het hotel zelf staat niets aangegeven.


We betalen de chauffeur van de tuktuk en beloven dat we hem vanavond bellen wat we doen. We worden vriendelijk welkom geheten door Kumar, de eigenaar van het hotel. Hij loopt direct voor ons uit naar boven en we komen in een bijzonder ruime kamer met een groot tweepersoonsbed. De badkamer is op de gang en die ziet er ook goed uit.



onze ruime kamer en rechts een bankstel voor algemeen gebruik, daar zitten we thee te drinken


We installeren ons en lopen even later naar beneden voor een kopje thee. We kregen eerder al een glaasje verse ananassap van Kumar, aardig en lekker.


We gaan hier ook eten en het menu van vandaag is, kippensoep, mie of rijst met kip of vis en warme groente. We kiezen voor de mie/noodles met kip. We gaan nog even douchen en het begint al lekker te ruiken in huis.


Als we zitten te eten is het allemaal erg smakelijk, weer sterk gekruid maar wel lekker. Ook hier is een boek met reviews aanwezig van gasten en ze zijn stuk voor stuk zeer lovend over alles. Het staat er in het Chinees, Thais, Japans, Engels, Duits en Nederlands. Sri Lanka ligt op een strategisch punt in de wereld. Dat vonden vroeger de Engelsen, Portugezen en Nederlanders ook.


Na het eten besluiten we om dinsdag met mijnheer Anas rond te gaan rijden, morgen wordt er nog regen voorspeld.


Kumar heeft trouwens ook een haal en breng dienst met zijn tuktuk, daar gaan we morgen gebruik van maken, we willen wel de stad eventjes bezoeken. We willen flessen water kopen en slippers en misschien een paraplu, kan handig zijn voor als het regent.


Het is wel grappig je ziet hier bijna iedereen op slippertjes lopen. We vinden wel dat de mensen er goed verzorgt uitzien. Vandaag in de bus kwamen er veel mensen langs onze voorste bank en het viel me op dat de meeste een lekker luchtje hadden. 1x stonk er iemand naar knoflook.


Nog steeds niet veel foto’s maar vandaag was het door de regen niet mogelijk, in de bus waren alle ramen gesloten. Gelukkig stonden de voor en achterdeur wel open dus was het luchtig genoeg.


Je kunt wel merken dat je hier hoger zit, op 695 meter hoogte want het is hier niet zo warm als aan de kust. Het kon nog best wel eens wat frisser worden vannacht, we hebben hier ook voor het eerst een deken op bed, eerder alleen een laken en dat was zat.


Trouwens de aansluitingen in het openbaar vervoer hier op Sri Lanka waren vandaag erg goed, van de tuktuk in de bus en weg. Na de 1e bus even gauw naar de wc en we konden nog net met de 2e bus mee. Daarna direct in de tuktuk naar het hotel, prima geregeld.  ;-)


We blijven hier drie dagen, waarschijnlijk gaan we daarna verder met de trein door de bergen naar het plaatsje Ella, dwars door de theeplantages.



maandag 16 november - Kandy


Vandaag kenmerkt zich door een gulle lach, plezier en vreemde blikken, maar dat lees je straks verderop wel.


De wifi op onze laptop doet het weer. Ik ben er achter wat het probleem veroorzaakte. Ik ben gewend om de laptop niet helemaal af te sluiten en alleen de klep te sluiten zodat-ie altijd in standby staat. Maar dat is als je een laptop vervoert niet zo goed, dat bleek dus wel. Nu sluit ik de laptop af als ik hem niet meer nodig heb en dat gaat nu goed. Dus we proberen weer dagelijks te uploaden.


We hebben goed geslapen en we gaan ons steeds beter voelen, nog niet topfit maar het komt er aan, zal ik maar zeggen.


De temperatuur is lekker hier, we liggen zelfs onder heuse dekens te slapen. Vanmorgen is het nog regenachtig en nu mistig maar vanmiddag klaart het weer op, dat zijn de voorspellingen, we gaan het zien.


We dachten dat Gumar de eigenaar is van dit hotel maar hij is de ‘keeper’, nou hij komt over als de eigenaar, zo begaan met zijn gasten en bijzonder vriendelijk. We hebben het over de aanslagen in Parijs en over de Tamil oorlog hier, jaren terug. Dan komt natuurlijk ook nog de overheersing van de Nederlanders en de Engelsen in het verleden ter sprake. Hij veroordeelt dat niet echt want ze hebben ook veel goeds gebracht/achtergelaten.


Een ander verhaal, wat hier en in dit soort landen vaker aan de hand is. Een meisje van 16 jaar krijgt contact met een 11 jaar oudere man, die wil wel met haar verder. Maar dit meisje kreeg via andere mensen de gelegenheid om een opleiding te volgen. Ze gaf aan die man aan dat ze dit eerst af wilde maken voordat ze misschien verder met hem wilde. Die man accepteerde dat niet en dreigde met zelfmoord als ze niet toegaf aan zijn wens.


Het meisje volgde haar eigen plan en de man pleegde zelfmoord (stommeling). Dit resulteerde in het volgende: de vrienden van die man gaven het meisje de schuld en gingen op zoek naar haar om haar een zoutzuur ‘behandeling’ te geven (wat hier vaker voorkomt), wat zou resulteren in een verminking voor de rest van haar leven. Ze ontkwam hieraan doordat de mensen die haar een kans gaven voor de opleiding haar naar een ander deel van het eiland brachten waar ze haar opleiding af kon maken. Nu heeft ze een kans op een kaderfunctie in haar werk, iets wat haar anders nooit gelukt zou zijn. Maar als ze naar haar ouders wil gaan dan belt ze op wanneer de bus daar aankomt, ze wordt dan bij de bus opgehaald want lopen door haar dorp kan niet meer, de dreiging van zoutzuur is nog altijd aanwezig. Ook haar ouders krijgen vaak nog bedreigingen naar hun hoofd geslingerd.


Dan waren we gisteren in het hotel in Chilaw. Daar heerst dus ook een grote hiërarchie onder het personeel. Tijdens het ontbijt zaten aan een tafel 6 mannen die aan hun kleding te zien ook tot het personeel behoorden, alleen dan in een hoger kader. Het ‘lagere’ personeel (hou niet van deze omschrijving) liep af en aan en kreeg weinig dankbaarheid voor hun werk, respect was ver te zoeken. Als dat hogere personeel langs onze tafel liep werd er niet gegroet of een praatje gemaakt, iets wat het lagere personeel wel doet, met een vriendelijke lach. Zo waardeer je weer wat je in Nederland hebt, respect van mens tot mens, wie of wat je ook bent. En we zijn ons bewust hoor dat dit zich in Nederland ook voor doet, maar dan is het meer bedekt. Want je zal de mensen de kost moeten geven die elke dag met kromme tenen naar hun werk gaan omdat ze zich er niet goed bij voelen.


Zo maar even wat bedenkingen die we wilden delen, we sluiten het af met een mooi fotootje van de ochtendnevels.



uitzicht vanuit de zitkamer


grote villa’s staan er op deze bergwand - uitzicht vanuit het raam in de zitkamer


Om 11 uur kunnen we met de eigenaar van het hotel (de baas van Kumar) mee rijden naar de stad. Hij zet ons af bij een bank want we moeten alweer wisselen. De hotels reken je vaak contant af, ook omdat er naar zeggen best wel fraude wordt gepleegd met creditkaarten, dat willen we voor zijn. Toen wij gisteren aan Kumar vroegen of hij de eigenaar is en hij daar nee op zei, gaf hij wel aan dat hij een hele goede ‘boss’ heeft, die respect heeft voor hem en zijn werk. Wij vinden Kumar erg aardig en heel gastvrij.


We lopen naar de tempel met ‘de tand van Boeddha’ maar als ik al binnen sta (mannen en vrouwen gaan een aparte ingang door) roept Co mij terug. Hij mag er niet in want zijn korte broek is net te kort, als-ie 5cm langer was waren zijn knieën bedekt maar nu werd hij geweigerd. We lopen allebei weer naar buiten en zien dan een paar Europese mannen met een sarong naar binnen gaan. Even verderop staat een verkoper met sarongs te wapperen, hoe toevallig he.


We gaan het stadje in want ik wil sowieso een luchtige lange broek kopen, dan trek ik die aan en Co wil mijn rok wel aan, die was wel lang genoeg.   ;-)


We lopen een rondje door de stad, kopen een broek en gaan terug. Bij de ingang kleden we ons om en ja hoor, we mogen naar binnen. Tijdens het omkleden hebben een paar vrouwen al dikke schik om Co in zijn rok. binnen vragen we of ze een foto van ons willen maken, natuurlijk met een gulle lach. Zie de foto’s hieronder hoe ‘cute’ Co er uit ziet.





charmant stel he? - Co tilt helemaal keurig zijn rok op bij het af en op gaan van een trap, chic hoor


Kan er geen genoeg van krijgen, mijn man in een rokkie


Af en toe krijgt Co vreemde blikken naar zich toe maar als hij dan een bevallig kniksje maakt is het ijs gebroken en hebben we samen schik. De mensen, vooral de vrouwen vinden het wel leuk en Co maakt het allemaal niet uit.



de tempel van de ‘tand van boeddha’






er werden stokjes verbrand en wierook, net als bij ons een waxinelichtje, als offerande


In deze tempel ligt dus de bovenste linker hoektand van Boeddha, het wordt bewaard in een reliekschrijn die bestaat uit zeven in elkaar passende gouden dagoba’s. Kostbare sieraden die aan de tempel werden geschonken omkransen de buitenste dagoba. Normaal gesproken kun je als toerist niet zomaar zo dicht bij de reliekschrijn komen maar vandaag om een of andere reden wel. Je ziet de schrijn vanaf zo’n 5 meter afstand. Er staan een grote tafel voor waar mensen een offerande brengen middels bloemen, het is wel een fleurig gezicht. Wij hebben er verder niet zo’n gevoel bij.


Verder zijn er op het terrein diverse tempeltjes te bezichtigen, in een ervan is een priester die samen met gelovigen gebeden opzegt c.q. zingt. Er is een open audientiezaal waarvan het mooi gevormde dak rust op houten zuilen met houtsnijwerk.



mensen leggen bloemen neer als offer voor de goden




een kleine tempel, er stonden er verschillende op het terrein


van binnen mooi versiert


Op een gegeven moment hebben we het wel gezien en we hebben trek in water, dus we kopen bij een klein winkeltje een liter fles en lessen onze dorst. We besluiten een rondje rond het meer te lopen, dat ziet er wel leuk uit die omgeving. Onderweg komen we kokosnoten tegen bij een kraampje en drinken graag het kokoswater op. We zien ze hier niet veel in Kandy.



rechts: een giga grote Boeddha op de berg


een paar drijvende tuintjes op het water o.a. met mooie bloemen, de eenden en ibissen maakten er graag gebruik van


even een kokosnoot kopen en het kokoswater opdrinken, heerlijk en gezond


Het is leuk lopen rond het meer, we komen langs een school waar op de muur leuke schilderingen staan. Even later komen we een grote klas meisjes tegen die allemaal met muziekinstrumenten lopen, leuk dat dat gestimuleerd wordt. Alle kinderen, leeftijd maakt niet uit, lopen in school uniform, het ziet er leuk uit.



een school te herkennen aan de mooie muurschilderingen - de kinderen lopen hier in school uniform


aapjes kijken


Als we terug komen bij het stadje bellen we Kumar op of hij gelegenheid heeft om ons op te halen. Dat heeft hij en na een kwartiertje is hij bij ons.

Het heeft vandaag af en toe geregend maar verder was het een lekker dagje om de toerist uit te hangen.


Ik heb in de stad nog een wikkelrok gekocht en teenslippers. Flink afdingen natuurlijk, anders betaal je gewoon te veel. Toen we ‘s avonds vertelden aan Kumar dat we LKR1000 hadden betaald voor de rok (de verkoper begon met LKR2500) vond hij dat wel een redelijk bedrag, wat in onze oren klonk als: het was toch nog teveel, weten we ook weer. Men wilde aan Co ook nog een sarong verkopen, een soort wikkelrok maar dat zal hij toch nooit dragen, dus maar niet gedaan.


‘s Avonds eten we weer in de Lodge, Kumar heeft een gebakken rijst met groente, kip en gebakken ei voor ons gemaakt en het smaakt heerlijk, veel lekkerder dan van de week in het hotel in Chilaw. Het was eenvoudig maar voldoende.


Morgen gaan we dus met mijnheer Anas rondrijden in Kandy en omgeving, ben benieuwd welke avonturen we allemaal gaan beleven. Tot morgen.



naar ‘periode 3


terug naar ‘overzicht


gastenboek


© 2013 Lia Keizer

 

Sri Lanka