USA/Canada/Mexico 2016 - 2017  -  periode 33  -  28 september - 1 oktober



woensdag 28 september - Delta - Willow Springs Road bij Moab


Wederom een rustige plek, dus een rustige nacht. Vanmorgen was er leven in de kerk en Co ging even een praatje maken met de mevrouw. We waren meer dan welkom en ja, we mochten water tappen. Dus even weer lekker gedoucht en daarna de tank gevuld.


Gistermiddag toen we in Delta aankwamen was er aan de rechterkant een terrein met allemaal oude roestige auto’s. Daar zijn we vanmorgen nog even naar toe gereden. Er zullen wel mensen zijn die zullen slikkenbekken bij het aanzicht van deze vergane glorie.




We rijden door naar Colorado NM bij Grand Junction. Wederom genieten we van de uitzichten onderweg, het ziet er weer anders uit met lichtgele heuvels die op zandduinen lijken.




We worden weer hartelijk welkom geheten bij het toegangshokje van het park en krijgen een plattegrond mee waar op alle overlooks en trails staan. De eerste mijlen in het park rijden we via slingerwegen redelijk steil naar boven en daardoor hebben we gelijk mooie uitzichten terug de vallei in met in de achtergrond Grand Junction.


Het is een mooi park met prachtige uitzichten en bizar gevormde rotsen. Bij de meeste overlooks stoppen we even om een kijkje te nemen. Bij een ervan gaan we eten. Er zit een jong stel op het muurtje te genieten van het uitzicht. Ze zijn op de fiets, ja echt waar. Ze komen uit Oostenrijk en zijn een jaar onderweg, waarvan nu 4 maanden in de USA. Ze gaan ook nog naar Hongkong en daar zien ze wel verder.



dit was het weer van vandaag, erg he


mooie uitzichten het dal in


bizarre vormen en lijnenspel - rechts: dit stuk rots is afgebroken, min of meer naar beneden geschoven doordat de ondergrond was weggespoeld




panorama van 4 foto’s


een hagedisje, het lijkt een groot dier maar het was maar 10cm lang




panorama van 4 foto’s


We rijden bijna het park uit, zien het toegangshokje al staan, als er mensen langs de weg staan met camera’s en verrekijkers. We kijken in de richting waar zij naar toe kijken en zien een Bighorn mannetje lopen. Ik ben snel de camper uit en ook Hannie is al buiten. De bok loopt verder terug door de bosjes en steekt even later de weg achter ons over. Co is ondertussen ook uit de camper gekomen, de gevarenlichten staan aan maar we staan ook nog op de weg. Maar het is rustig dus dat moet geen probleem zijn.


De bok verdwijnt in de verte en wij gaan terug naar de campers. Als we 50 meter verder zijn staan er nog twee mensen langs de weg met een camera. Ik kijk en zie in de bosjes beneden nog een stuk of 5 Bighorn vrouwtjes en 1 mannetje. We parkeren de campers op de pullout aan de overkant van de weg en lopen naar de plek terug.


Het mannetje heeft een vrouwtje uitgekozen om te paren en hij loopt constant achter haar aan met af en toe de tong langs de lippen, zo van lekker ding hoor. Hij maakt ook brommende geluidjes en wil wel. Maar het vrouwtje loopt constant weg, en hij gaat er constant achteraan, brommend en slikkenbekkend. Het is leuk om dit gade te slaan.



mooie dikke hoorns


het mannetje legt zijn kop op het vrouwtje, hij wil haar wel dus hij blijft in haar buurt


hij blijft het proberen en uiteindelijk wordt-ie beloond


Er stopt een auto achter ons, er zit een Ranger in die uitstapt en even komt kijken. Even later gaat hij terug in de auto. Het Bighorn mannetje krijgt uiteindelijk zijn zin en gaat dan liggen rusten.


Wij lopen terug naar de campers en als we binnen zijn stopt de Ranger auto voor onze camper. De man stapt uit en loopt naar ons toe. Of alles goed is en of we genoten hebben. Ja hoor, dat hebben we. Hij was ingeseind door de mevrouw in het toegangshokje. Zij had naar ons gewuifd dat we met de campers van de weg af moesten en wij hadden haar genegeerd, dat was niet zo mooi van ons, zei hij. Ik gaf aan dat we haar niet gezien hebben, dus we hebben haar niet genegeerd. We mochten niet parkeren op de weg maar moesten onze campers op een pullout zetten, anders waren we een gevaar voor anderen. We geven hem gelijk en we zullen het nooit meer doen.


De Ranger heeft zijn plicht gedaan, ontdooit en vraagt waar we heen gaan. Ik geef aan dat we naar Arches NP gaan. Hij vraagt of we de scenic route nemen, hij wil wel even op onze kaart aangeven welke afslag we dan moeten nemen, afslag 204 ri. Cisco. Hij heeft die route al een aantal keren gereden en daar geniet hij nog elke van. Verder wenst hij ons nog een fijne dag toe en veilige kilometers.


Uit het park vandaan draaien we de ’70’ op en even later rijden we Utah binnen. Op de auto’s uit Utah zit een mooie kentekenplaat met daarop een rode Arch/boog. We zien ze af en toe langs komen en vinden het een mooie kentekenplaat, heel herkenbaar.



het is bewolkt in Utah


warme kleuren in het landschap


Bij afslag 211 gaan we de snelweg af richting Cisco. En dan rijden we langs een spookstadje, Cisco genaamd. Ieeee in de rem en gauw de auto uit. Hannie staat ook al buiten, die vind het, net als ik, wel leuk die oude huizen en auto’s. We lopen een rondje en leggen het vast op foto. In een paar huizen wordt nog gewoond. Bij het oude postkantoor staat zelfs een modern postbussen blok, dus het is niet helemaal spookachtig.


Maar ze zijn niet zo gediend van vreemdelingen want op een autobus vooraan de weg staat; ‘take only pictures, nothing else’. En bij een huis staat; ‘Achtung gefähr person!’ en achterin op een bordje ‘fuck of’. En als toetje; ‘ no Firearms on property, sidearm must remain locked in vehicle. Go away, thank you’. Thank you, dat dan nog wel. En wat dacht je van deze: ‘don’t mind the dog, beware of the owner’ met daarnaast een pistool afgebeeld. Hartelijk welkom dan maar.



de ‘Cisco Landing Store’ - er bloeien ook nog mooie bloemetjes tussen alle vergane glorie


links: hier wordt nog gewoond - rechts: het oude postkantoor met het bordje dat je niet uit moet kijken voor de hond maar voor de eigenaar


We gaan verder en draaien de ‘128’ op richting Moab. We hebben uitzicht op bergen in de verte en even later rijden we langs de Colorado rivier. Die baant zich een weg door een canyon en die is erg mooi, wat een mooi gevormde rotsen allemaal. Jammer dat de zon niet meer schijnt. Het is de hele dag al mooi weer, maar hier in Utah is het bewolkt. De thermometer bleef vanmiddag op 33º steken.



al dit moois zie je langs weg 128





Bij Moab gaan we weer richting het noorden. We rijden langs de ingang van Arches NP en gaan nog 15km noordelijker. Daar is een terrein van BLM waar je gratis kunt kamperen. We rijden ca. 1 km het terrein op via een gravelweg en parkeren de campers op een vrije plek. Even later zijn we geïnstalleerd en zitten we buiten in onze stoeltjes.


We zien een mooie maar korte zonsondergang en vlak daarna vallen er wat regendruppels en begint het te waaien. Dan maar naar binnen en alle ramen en luiken open want het is nog steeds warm, 29º. In de verte horen we toch nog de auto’s op de weg maar als we vannacht de luiken dicht hebben zal het geluid wel meevallen.


Het was een leuke dag, we hebben veel mooie natuur gezien en een leuke route gereden. We verheugen ons erop om Arches NP te bezoeken.


De rest van de foto’s vind je op de aparte fotopagina bij woensdag 28 september.







donderdag 29 september - Willow Springs Road bij Moab


Vannacht heeft het behoorlijk geregend, we werden er wakker van. Voor de natuur altijd goed, niet voor onze slaap, helaas.


Vandaag hebben we een rustdag, gisteren veel indrukken opgedaan en het was erg warm dus dan is zo’n dagje even helemaal niets moeten ook wel even fijn. Co was wat aan het rommelen rond de camper, Nanda had nog een klein project, dus waren ze samen aan het rommelen. En Hannie en ik waren een beetje aan het rommelen met macro opnames. Dus het was niet alleen een rustdag maar ook een rommeldag. Lekker hoor.



rechts: dit is het bloemetje van de plant op de middelste foto






midden: Hannie en Co op strooptocht - rechts: uitzicht naar onze camper vanuit een hoger standpunt


Later in de middag ging Co nog even samen met Hannie op macro strooptocht om wat dingetjes uit te proberen. Het leverde wel leuke foto’s op die Hannie op haar eigen site publiceert.


We hebben ook nog een spelletje Keezen gedaan, West-Friesland tegen Maarssen, 1-1. We vinden het wel een leuke plek hier, doet ons een beetje denken aan Tafraoute in Marokko. Op die plek houden we altijd even een vakantie tijdens het rondreizen door dit mooie land. Als het goed is wordt het morgen weer beter weer dus gaan we vroeg op pad naar Arches NP. Dan is het niet te warm om te lopen maar hopelijk wel zonnig, zodat alles mooi aangelicht wordt.



tutututuut, Truus de mier is hard aan het werk - er groeien hier ook cactussen


een sprinkhaan op onze treeplank




links: in de rotswand zitten twee gaten - rechts: vreemde vormen in de verte



Vandaag was het de hele dag bewolkt, wel droog en in de middag piepte af en toe het zonnetje er bij, het werd zo’n 20º.






vrijdag 30 september - Willow Springs Road bij Moab


Vanmorgen om 7 uur reden we weg naar het dorp. We waren zo vroeg omdat we hoopten dat het mooi weer zou zijn maar het was nog hartstikke bewolkt. En als het zo bewolkt is heeft het geen zin om het Arches park in te gaan, dan heb je geen mooie kleuren en dus minder mooie foto’s.


We gaan eerst boodschappen doen want er is het een en ander op. Daarna gaan we langs het visitor centre want we hebben nog geen wegenkaart van Utah. En vervolgens strijken we neer bij de bibliotheek, buiten op de bank want de bieb is vandaag toevallig gesloten, maar de wifi kan wel gebruikt worden, zo staat buiten op het bord. En wederom hebben we hier een redelijk snelle verbinding.


We doen rustig aan en tegen half 11 rijden we naar het park want het begint wat op te klaren. Het gaat heel vlot allemaal bij de toegangspoortjes. Waarom het zo snel gaat blijkt als we aan de beurt zijn. Er is niemand aanwezig bij het loket. We pakken een krantje en een plattegrond mee en rijden dan ook maar verder.


We stoppen op de parking bij ‘Park Avenue viewpont’ en parkeren daar onze camper. Met de camper van Hannie en Nanda rijden we verder naar ‘Courthouse Towers viewpoint’. Daar parkeren we de camper en lopen we via de 1600 meter trail terug naar onze camper. Het is een leuke, relaxte wandeling tussen de hoge wanden door. We lopen door de rivierbedding die uit een rotsbodem bestaat. Het laatste stukje is het eventjes klimmen maar prima te doen.



aan de wandel op de ‘Park Avenue’ trail - rechts: ik vind het net een groep mensen


het is een imposant gezicht, zoals die hoge rotsen boven ons uit torenen


We rijden terug naar het Courthouse en rijden daarna met onze twee campers verder naar de ‘Balanced Rock’ parking. Daar gaan we buiten lekker zitten eten.



en er zijn prachtige wolkenluchten, het ziet er zo helder en scherp uit



De volgende stop is de parking van ‘Delicate Arch’. Vandaar uit is er een wandeling van 4,8km met een hoogteverschil van 146meter. Die gaan we doen, 13 jaar geleden hebben Hannie en Nanda deze ook gedaan, dus zij lopen hem nu voor de tweede keer. Er is wel iets verandert in de route en de smalle richel waar ze toen zijwaarts over heen moesten schuifelen is nu een pad van zo’n 1 a 1,5 meter breed geworden. Er gingen waarschijnlijk toch teveel mensen overheen en toen hebben ze de richel maar verder uitgehakt.


Na dit pad kom je opeens bij de Delicate Arch. Wat is ze mooi, de boog zelf maar ook de omgeving eromheen en er achter. Het is een beloning voor de beklimming, alhoewel wij persoonlijk het niet zo’n zware wandeling vonden als werd aangegeven. Het was wel heel warm maar voor de rest vonden we de wandeling prima te doen.



en daar is ze dan, de Delicate Arch




even de boog van onderaf fotograferen


Even wat informatie over hoe de bogen ontstaan zijn. 300 miljoen jaar geleden bevond zich in dit gebied een zee; het water droogde op en er bleef een dikke laag zout over. Dit zout werd later bedekt door diverse lagen zand die hier door de wind naartoe werden gebracht. De onderste lagen zand versteenden; we kennen de op deze manier gevormde rotslaag nu onder de naam Entrada Sandstone. De zoutlagen konden het gewicht niet langer aan, en werden van onder de rotslaag vandaan geperst. Door de krachten die hiermee gepaard gingen, ontstonden lange parallel aan elkaar gelegen barsten in het Entrada Sandstone. Allerlei eroderende krachten kregen nu vrij spel: water, ijs, wind, kou en hitte slepen de barsten steeds verder uit; hier en daar ontstonden uithollingen in de steeds dunner wordende richels van het Entrada Sandstone. Die uithollingen werden steeds verder uitgeslepen, waardoor op veel plaatsen openingen ontstonden. Op deze manier hebben zich in dit gebied meer dan 2000 bogen gevormd. Een opening wordt als boog gezien als de overspanning minstens 90 centimeter (3 feet) breed is; de hoogte is niet van belang. De grootste boog in het park, Landscape Arch, heeft een overspanning van 93 meter.



links: de ‘rug’ in het midden noemen ze een ‘fin’. Als deze uitgehold wordt kan het een Arch/boog worden


We gaan nog even op de foto, met z’n viertjes onder de boog. Vandaar uit zien we verderop twee mensen op een helling staan, dat willen wij ook wel want dan heb je weer een ander uitzicht op de boog. Maar hoe komen we daar.


We gaan het ‘richel’ pad weer terug, misschien kunnen we om die grote rots heenlopen. Als we halverweg het pad zijn komen die twee mensen opeens boven ons te voorschijn. Het is goed dat we ze zien want anders hadden we het gat gemist waar ze doorheen kwamen. Ze helpen ons de rand op, het blijken ook Nederlanders te zijn.


Het gat is een ‘oog’ waardoor je vanaf een andere kant naar de Delicate Arch kijkt, erg mooi, veel mooier dan op de grote plek waar iedereen staat. Als we terug door het gat lopen worden we weer door andere mensen opgemerkt en die willen daar ook wel even kijken.



het onverwachte ‘oog’


Daarna lopen we hetzelfde pad weer terug naar de campers. Daar gaan we nog even in de schaduw zitten met water en doppinda’s, lekker hoor. Dan rijden we de weg weer terug en slaan linksaf naar Moab. We moeten nog een paar dingetjes kopen in een andere supermarkt, die we vanmorgen in een flits nog zagen. Uiteindelijk belanden we bij de City Market, dit is de grootste supermarkt van Moab met een groot assortiment, N38º34’01”, W109º32’58”.  En we hadden ook gezien dat er bij een tankstation een dumpstation is voor grijs water en de wc’s. Als we daar zijn zien we ook een kraan met drinkwater, ook mooi meegenomen.



links: er zijn twee bogen te zien - rechts: onderin versteende zandduinen



Tijdens het vullen kijk ik op Maps.me en zoek een kerk op in het dorp. We belanden bij de ‘Church of Jesus-Christ of Latter-day Saints’. Een mond vol maar er is een ruime parking waar we ons installeren. Morgen gaan we weer om 7 uur rijden voor een andere wandeling in het park. We gaan de ‘Devils Garden’ wandeling doen, lekker op tijd, dan is het nog niet zo warm.


Vanmorgen hebben we gezien dat bij de bibliotheek aan de buitenkant een stopcontact aanwezig is. Dus morgenavond en zondagochtend gaan we daar even brood bakken. Vandaag was weer een leuke dag waarop we veel moois gezien hebben in Arches national park.


Bekijk de rest van de foto’s op de aparte fotopagina bij vrijdag 30 september.







zaterdag 1 oktober - Willow Springs Road bij Moab


Toen we vanmorgen weg reden zagen we pas de bordjes van ‘no overnight camping’, echt waar, we hadden ze niet eerder gezien, echt waar. Het was wel een rustig plekje, dat wel.


Even na 8 uur beginnen we onze wandeling in de Devil’s garden, aan het einde van de park road. Het belooft een zware wandeling te worden. Maar dat is net hoe ver je wilt gaan, qua afstand. Na de Landscape Arch wordt de wandeling moeilijker en zwaarder, volgens de beschrijving.


De wandeling is tot aan de Landscape Arch prima te doen, bij de Landscape Arch is het net of je op het strand loopt, er is veel rood zand. Daarna gaat het pad omhoog via de rotsen. Je loopt op slickrock en dan zie je geen duidelijk pad meer. Maar daar zijn dan weer de steenmannetjes voor, die wijzen je de weg. En de mensen die voor je uit lopen of naar je toe komen lopen.



aan de wandel in Devil’s Garden in Arches park


de Landscape Arch


Op een gegeven moment is er een passage die steil is en je moet om een grote rots heen over een schuin stukje. Nanda vind dat eng en besluit om om te keren, Hannie gaat met ons mee verder.


We komen bij een splitsing, linksaf kun je naar twee Arches, rechtdoor gaat naar de Double O Arch en het is nog 0.9 mijl te gaan. We besluiten om de twee Arches eventueel op de terugweg te bezoeken, net hoeveel zin we dan nog hebben.


Het is klimmen en dalen maar het is prima te doen. Wij vinden dit wederom voor ons geen zware wandeling, we vinden het juist leuk. We lopen door een mooie omgeving en niet op de ‘gebaande’ paden maar kruip-door sluip-door.



er zit toch wel wat kleur verschil tussen de Panasonic en de Nikon camera


steenmannetjes wijzen ons de weg


We staan stil om te kijken of we de Arch al zien en ja hoor, op links ligt ze heel bescheiden in de schaduw. We lopen er heen. Het is een grote boog met rechts onderin een klein oog. Daar kun je doorheen klimmen, het is wel steil en glad vanwege de gladde ondergrond waar ook zand op ligt. Hannie besluit om te wachten, wij klauteren er tegenop.


Aan de andere kant lopen we een stukje omhoog en dan hebben we een werkelijk prachtig uitzicht door het oog heen naar het landschap verderop. Het is de moeite waard om door het oog te klimmen. Er zitten twee mensen te picknicken en links boven op de boog zitten twee mensen van het uitzicht te genieten. We hebben ze eerder naar boven zien lopen, een beetje hippie figuren en ze liepen beiden op blote voeten. Maar ze zijn wel over de boog gelopen, en dat is ten strengste verboden, foei toch.



de Double O Arch, onderin zie je het kleine oog waar we doorheen zijn geklommen, linksboven op de punt zie je twee mensen zitten


Hannie zat op ons te wachten in het zonnetje, het was een nogal hoge en gladde opstap door het onderste oog heen


Ook in dit park komen we veel Aziaten tegen en vaak in grote groepen, dan is er weer een bus leeg gestroomd. En in elke groep lopen er wel een paar mensen met een doek voor hun gezicht. Dan loop je toch in een redelijk zuivere lucht hier in de bergen, lijkt me dat je dan toch een beetje fobisch bent. En in zo’n groep loopt er ook altijd wel iemand met een parasol tegen de zon en die is juist zo goed voor je.


In het hele park liggen er her en der boomstronken en stammen. Ze hebben prachtige vormen, heel vaak in een spiraalvorm en ook in allerlei krommingen, mooi hoor.



meisjes in korte rokjes die wandelen in de bergen - en sommige met een parasolletje


je ziet hier prachtig gevormde boomstronken


Als we terug zijn bij de campers is het etenstijd, niet alleen de klok zegt dat maar ook onze knorrende magen. We hebben 7.6km gewandeld. Na het eten rijden we naar de Windows Section. Daar zijn drie bogen om te bekijken via een rondwandeling van 1600 meter. Co blijft bij de campers dus gaan de vrouwen op stap. Het is een leuke wandeling en we zien de South Window en de North Window van beide kanten, het lijkt een beetje op een bril.



de north window en de south window, ze vormen samen een bril


over het ontstaan van een Arch


links: het is een struik van zo’n 50cm hoog maar in de vorm van een boompje


in deze rots zien wij een pop


Als we aan de andere kant van de bogen zijn zien we dat een man een vrouw naar boven probeert te duwen, wat niet lukt. Zullen we even een handje toesteken, eerst aarzelt hij maar dan beseft hij dat ze anders ook niet verder komen. Het is een ouder stel en zij loopt op gewone instappertjes. Daar kun je toch niet op zo’n pad mee lopen? Maar even later staan we allemaal boven op de rots en kunnen we verder.


Na deze avonturen rijden we terug naar Moab, naar de bieb om te internetten en ik ga het brooddeeg voorbereiden om te bakken. Na 2 uurtjes liggen er weer twee heerlijk geurende broodjes in de camper.


Bij de bieb zat een Duits echtpaar waarvan zij zat te internetten, stekker in het stopcontact en met de kont op een matje op de grond. Gelukkig was er een tweede stopcontact dus konden we beiden ons ding doen. We hebben even lekker zitten kletsen.


Zij zijn nu net zo lang in Amerika/Canada als wij en gaan dus voor eind mei weer terug naar NL. Volgens hem kun je als het half jaar om is dat je in Canada mag blijven gewoon naar Mexico rijden, daar een weekje (of twee) verblijven en dan kun je weer een half jaar Amerika in. Wij hebben gehoord dat dat juist niet kan maar zij hebben dat 6 jaar geleden ook zo gedaan, het gaf geen problemen.


Zij verschepen terug via Halifax. Ik geef aan dat dan je gastanken gereinigd moeten worden en dat dat CAN$150 per fles/tank kost. Zij zijn de vorige keer ook via Halifax terug gegaan en toen werd er helemaal niet naar gasflessen gevraagd. Wij geven aan dat als je via Halifax binnen komt dat je camper dan langer als een jaar in Amerika rond kan rijden en dat als je via Amerika met je camper binnenkomt dat dan dat jaar in gaat. Hij zegt dat het niet kan, via welke manier je dan ook binnenkomt, via Canada of Amerika, je auto mag er een jaar in blijven.


Je hoort zulke tegenstrijdige berichten over van alles en nog wat. Van Ton en Anneke, twee wereldreizigers, hebben wij uit hun eigen ervaring vernomen dat via Canada binnenkomen er voor zorgt dat je langer dan een jaar rond kunt reizen met je eigen camper. En zij vertelden ons dat je na een half jaar echt het land uit moet en dat dan naar Canada of Mexico rijden niet meetelt. Weet het maar. De tijd zal het uitwijzen, het is nog niet zover.


Als de broodjes klaar zijn willen we achter de bieb parkeren maar daar is de politie als de kippen bij. Of we hier willen overnachten, op mijn ja zegt de agente dat je in de stad niet mag kamperen, alleen op de campings. Buiten de stad, zuidelijk na de laatste stoplichten en noordelijk na de brug, mag je overal gaan staan.


Dus gaan we hier weg. Naar de kerk is geen optie, daar hingen bordjes met ‘no overnight camping’ dus heeft Nanda via Maps.me een parking bij een community hall gevonden. Wel vreemd dat die bij Nanda wel op Maps.me te zien is en bij mij niet. Maar zo komen we er ook, dus even later staan we klaar voor de nacht. De politie hoeft niet alles te weten. De Duitsers staan trouwens schuin tegenover het politieburo voor de nacht dus de politie  ziet ook niet alles.


De rest van de foto’s vind je op de aparte fotopagina bij zaterdag 1 oktober.








verder naar periode 34


route


coördinaten


terug naar ‘overzicht


gastenboek


© 2013 Lia Keizer

 

USA 2016