Canada/USA/Mexico 2016 - 2017  -  periode 78  -  27 april  -  30 april



donderdag 27 april - Durham - Staten Island


Vandaag is het koningsdag, we hopen dat iedereen een gezellige dag heeft. ‘s Middags hebben we het interview met Willem-Alexander bekeken dat hij de dag ervoor heeft gegeven, we vonden dat een bijzonder interview van een aardige man.



deze vuilnisman tilde de bakken op om te legen, dat is toch niet van deze tijd zou je zeggen


het is weer zeer campestre


dit zien we niet zo vaak, hier woont een doof (of soms een blind) persoon


We hebben een rustige nacht gehad, konden eindelijk weer eens gymmen (het was droog nu) en reden even na half 10 weg. We kronkelen door Pennsylvania en rijden dan New Jersey binnen. De laatste 1,5 uur rijden we door stedelijk gebied en worden de wegen allengs drukker.


We stoppen bij een Lowe’s op een plek tussen de HackenSack rivier en de Hudson rivier in. Hiervandaan kun je met de bus naar down town New York City, dat is ca. 1 uur rijden. Het is niet zo’n grote afstand maar meer het verkeer dat het een uur rijden is.


Bij de Lowe’s hebben we weer super snel internet en ik ben wat dingen aan het bekijken om morgen in New York te gaan zien. Co zegt op een gegeven moment: Hannie en Nanda vertelden in het begin van de reis dat zij toen ze eerder in Amerika waren ergens hadden gestaan en dat ze met een ferry overgingen naar New York City.


Ik ga nog eens even snuffelen en zie dat er een gratis ferry is, de Staten Island Ferry en die vertrekt, hoe kan het anders, van Staten Island. Dat is zo’n 41km hier vandaan, ca. 45 minuten rijden. Er is daar een groot baseball stadion met een grote parkeerplaats erbij. Daar willen we wel even een kijkje nemen.


We storten ons in het drukke avondspits verkeer en een uurtje later zijn we ter plekke en constateren dat de beelden op Google Earth niet meer up-to-date zijn. Op de plek van de parkeerplaats zijn ze een parkeergarage aan het bouwen. Inmiddels zijn we de staat New York binnen gereden. Staten Island ligt in New York staat.


Van onze plek in New Jersey naar Staten Island kunnen we alleen komen via tolwegen. De eerste is US$ 5,65 en de tweede US$ 15. We konden alleen cash betalen en dat hadden we niet in de knip zitten. Bij de eerste kregen we een ticket mee met daarop een adres waar je die ticket en het geld naar toe moet zenden. Bij de tweede zei de dame dat we post thuis krijgen over het te betalen bedrag.



1. een beschilderde elektra kast - 4. een beloning als je zorgt voor het arresteren van iemand die schiet op een haven politie officier


in alle hectiek van de stad ligt daar een groene oase, een kerkhof


1. de auto’s razen voorbij maar de kinderen spelen in hun eigen ruimte basketbal - 3. reclame voor het ziekenhuis


deze chauffeur is gek op Amerika en Jezus, hij heeft kruisjes op zijn dak staan


We rijden verder en duiken een van de 1-richtingswegen in en zien dan links een dead-end straat, bingo. Even later staan we andersom in de straat en denken er over om aan het einde te parkeren voor de nacht.


Ik loop naar een van de drie huizen in de straat en bel aan. Een man komt aan de deur en ik vraag of hij het goed vind als we aan het einde van de straat overnachten. Hij vindt het wel goed maar we staan voor de ‘Gallery, dus daar moeten we het ook maar even vragen. Ik vertel dat we uit ‘Holland’ komen. Oh, zegt ie, mijn vrouw heeft iets met ....... Dat verstond ik dus niet. Hij zegt, als ze straks thuis komt zal ze wel naar jullie toe komen.


We settelen ons en zetten het eten op. Even later komt er een auto de straat in en die gaat achteruit het pad op bij het huis waar ik heb aangebeld. De vrouw komt direct naar ons toe, ik ben inmiddels uitgestapt en zeg tegen haar in het Engels dat ik haar man heb gesproken. Ze zegt, je kunt wel gewoon Nederlands praten hoor, ik kom ook uit Nederland.


Wat leuk, ze heet Gabri en woont hier nu al zo’n 25 jaar met haar Amerikaanse man en hebben samen een dochter. Ze vertelt ook dat we in deze straat niet geparkeerd mogen staan, en zeker niet zo vlak bij de brandkraan. Misschien bij de Gallery op het pad maar daar is niemand thuis om te vragen. Ze hebben zelf een breed pad en ik opper voorzichtig of we dan bij hun kunnen staan.


Ze heeft een lange dag gehad en wil eerst naar binnen om te eten en zal dan overleggen met haar man, Larry. Na het eten komt ze naar ons toe en zegt dat haar man nog wat gasten verwacht, vanavond en morgen dus die vindt het niet zo’n goed idee.


Maar ze heeft een alternatief, bij een cultureel centrum waar ze zelf jarenlang de leiding heeft gehad. Ze heeft daarheen gebeld, we mogen niet op het terrein staan maar wel in de straat die er langs ligt. Daar staan vaak filmtrucks en als we morgen een briefje voor het raam leggen dat we in het cultureel centrum aan het werk zijn kunnen we daar wel blijven staan.


Larry gaat morgen en zaterdag naar Denver, dan zijn we van harte welkom om bij haar op het pad te komen staan. Die uitnodiging onthouden we graag.


Een kwartiertje later staan we in de straat bij het Snug Harbor cultureel centrum. We hopen wel dat het een beetje rustig is met het verkeer, want eigenlijk doen we dit nooit, langs de weg overnachten. Maar je moet wat in zo’n grote plaats. We gaan het zien. En morgen gaan we de big city bezoeken.


De Staten Island Ferry is gratis en doet er ca. 30 tot 45 minuten over om naar down town te varen, we komen langs het vrijheidsbeeld, Miss Liberty wordt het ook wel genoemd.









vrijdag 28 april - Staten Island


Het is ons alles meegevallen op deze plek, zo langs de weg, we hebben beiden wel goed geslapen. We rijden hier weg om dichterbij de ferry een plek te vinden om te parkeren voor vandaag maar we zijn ‘te laat’, ondanks dat we vroeg zijn. Alle plekken zijn al bezet door forenzen, die in NYC werken.


Dus rijden we maar terug naar ‘onze’ plek bij Snug Harbor. Daarna is het 3km lopen naar de ferry en dat gaat evengoed best wel snel. Er rijden ook bussen maar we hebben alleen een biljet van US$ 20 en we hebben de ervaring dat je altijd gepast moet betalen.


In het havengebouw kopen we twee metropassen voor straks in de grote stad, we doen er geld op voor 4 ritten per persoon, dat moet wel genoeg zijn. Bij het betalen klik ik creditcard aan maar dan wordt er, net als altijd bij het tanken, om een zip code (postcode) gevraagd. Die hebben we niet want we wonen hier niet.


We worden door iemand doorverwezen naar een informatie desk en daar weet de man ons te vertellen dat als de vraag voor de zipcode ervoor komt dat we dan niets moeten doen maar af moeten wachten tot dat-ie verder gaat. Even later hebben we onze metropassen. Dit kunnen we een volgende keer ook proberen bij het tanken met de creditcard.


De Staten Island Ferry is een gratis veerboot. Dat is verbazend, want tegenwoordig zijn dit soort dingen niet gratis meer. Een half uurtje later meren we aan in New York City. Onderweg kwamen we langs het vrijheidsbeeld, Liberty Statue. Het is ooit geschonken door het Franse volk bij de viering van 100 jaar onafhankelijkheid in 1876. Het is 93 meter hoog. In de ene hand houdt Liberty een toorts. In de ander ehand houdt zij een boek waarin de datum 4 juli 1776 staat. De stralen aan de kroon staan voor de zeven zeeën en continenten.



iedereen in afwachting van het vrijheidsbeeld, wat even later opduikt in de mist


de skyline van New York City in de nevels - oud en nieuw door elkaar


We lopen naar Ground Zero waar toen op 11 september 2001 / 9/11 een vliegtuig zich in de Twintower boorde. De plekken waar de twee torens stonden zijn open ruimtes gebleven, er zijn op die plekken twee grote vijvers gemaakt met een waterval. Op de rand rond het bassin staan de 2983  namen van de slachtoffers.


Het is een heel vreemd iets, je kunt het je niet voorstellen dat je hier zou geweest zou kunnen zijn en dat er een vliegtuig in zo’n toren vliegt en dat je even later mensen uit de ramen naar beneden ziet springen, kippenvel.



het nieuwe world trade centre, met in de voorgrond de vijver met de namen op de rand


een enkele roos in een van de namen


in de achtergrond het 9/11 museum en memorial


Hierna zoeken we de metro op en rijden we naar Union Square. Als we daar boven de grond komen is er een boerenmarkt, gezellig. De zon schijnt inmiddels volop en het wordt al aardig warm. Gelukkig staan hier heel veel grote gebouwen, wolkenkrabbers geheten, en lopen we ook vaak in de schaduw.


We kopen een Griekse yoghurt en voegen die bij onze eigen yoghurt en even later hebben we onze buikjes meer dan vol. Onderwijl zitten we met onze buurtjes te praten, Nederlanders. Zo ontmoeten we amper Nederlanders tijdens onze reis en nu 2 dagen achter elkaar.


Deze mensen hebben hun dochter hier wonen, zij werkt voor de ambassade en is hier nu drie jaar werkzaam geweest, daarvoor in Vietnam. Pa en ma bezoeken haar dan altijd een paar keer. Als we door de stad lopen horen we regelmatig Nederlands om ons heen.


Bij Union Square is een park met daarin allemaal tafeltjes en stoeltjes die je kunt gebruiken om lekker te relaxen of je meegebrachte eten te nuttigen. Dit zie je meer in de stad, deze plekken om even te zitten. Er is ook een hoekje waar boeken staan die je mag gaan lezen en een tafeltennis tafel. Het is druk met mensen, gezellig druk. En we vinden dat er weinig lawaai is, geen getoeter of geschreeuw.



markt op Union Square en er is een kinderspeeltuin die goed gebruikt wordt


het park met zijn vele zitjes


de boeken hoek - er wordt driftig tafel tennis gespeeld - en er kunnen heerlijke Belgische wafels gekocht worden


Vanuit Union Square lopen we via Broadway naar Times Square. Onderweg doen we twee uitstapjes naar andere straten om een rechtbank en een bibliotheek te bezoeken. In het courthouse mogen we de hal en de rechtszaal zien. Alleen mogen we in de rechtszaal geen foto’s maken, wat erg jammer is want het is er ontzettend mooi. Veel marmer en een prachtige lichtkoepel in het plafond, geheel van glas-in-lood.


Volgens onze capitool reisgids zou dit de ‘drukste rechtbank van de wereld’ zijn. Ik noem dit op tegen onze gids en die moet er om lachten. Dat is dus niet zo. In andere wijken wordt veel meer recht gesproken omdat daar veel meer gebeurt op crimineel gebied, hier niet.


De New York Public Library is ook mooi, veel marmer met grote pilaren. De leeszalen zijn mooi ingericht met veel iicht. Er staan computers om te gebruiken en het is er rustig, zoals het in een bibliotheek hoort te zijn. Uit de kelder waar ruim 7 miljoen banden op 140 km planken staan kan snel met behulp van een computergestuurde dienstlift elk boek worden geleverd. In de tijdschriftenzaal vindt men 10.000 tijdschriften uit 128 landen. Rond de bibliotheek ligt een netwerk met 82 filialen en bijna 7 miljoen gebruikers.


We zien het Flatiron gebouw. Dit is een gebouw met een speciale vorm, in de volksmond Faltiron genoemd (strijkijzer). Het is de voorloper van de latere wolkenkrabbers. Critici dachten dat het gebouw niet zolang zou bestaan vanwege de aparte vorm. Dat het pand luchtstromen zou veroorzaken die het zouden doen instorten. Maar het staat er in al zijn pracht en glorie.



3. het Flatiron (strijkijzer) - 4. het Empire state building


Dan komen we op Times Square waar je, net als in Las Vegas, veel giga beeldschermen ziet met reclame. Dat zal ‘s avonds ook wel een heel apart gezicht zijn. Het valt ons op dat veel mensen vaak selfies maken. Ik zou er niet aan moeten denken dat ik op al onze foto’s zou staan, nee dank je wel. Er is een Japans vrouw die werkelijk alle kanten op fotografeert met elke keer haarzelf in beeld. Ik heb bijna de neiging om tegen haar te zeggen dat je ook foto’s kunt maken zonder jezelf er op.



een van de vele ‘selfie-isten’


op Times Square



Dan stappen we weer in de metro en komen bij Central Park weer boven de grond, we zijn net mollen. Je beseft je ook niet dat als je op straat loopt dat daaronder een heel eigen wereld schuil gaat met heel veel verkeersbewegingen, ideaal.


Central Park is een ware oase in alle drukte en er maken veel mensen gebruik van. Er is zelfs een dierentuin, ook een dierentuin speciaal voor kinderen. Wij nemen plaats op een bankje in de schaduw en eten doppinda’s en kijken naar de mensen die langs lopen.


Op een gegeven moment wordt er gedanst door verschillende mensen, een soort ballet. Ze wisselen elkaar af, het is een leuk gezicht. Ze krijgen applaus als ze verder lopen.


Er is een bruidspaar, je kunt jezelf laten tekenen en er zijn diverse straat artiesten. Zelfs eentje met een compleet drumstel, zijn moeder heeft vast gezegd: ga jij eens een tijdje op straat spelen, nou dat doet hij dus. haha



Central Park





Als we verder lopen kunnen we door een onderdoorgang heen en daarin staat een vrouw prachtig te zingen, klassieke zang. Ze zingt heel erg gemakkelijk, althans het lijkt haar geen moeite te kosten. Vooral de hoge noten klinken heel zuiver en mooi.





dit is een mooie entourage om in te zingen, vooral voor het geluid was het goed


Dan pakken we de metro terug, in twee etappes, naar Staten Island Ferry en dan de veerboot terug naar Staten Island. Vandaar uit de bus en tegen half 7 waren we weer thuis. Het was druk in de straat met auto’s. We stonden voor een baseball veld en er waren jeugd wedstrijden.


Na het eten rijden we naar de straat waar Gabri woont en een kwartiertje later staan we op hun pad geparkeerd. Ze nodigt ons niet uit om binnen te komen. We zouden we leuk vinden om nader kennis met haar te maken maar ze heeft er kennelijk geen behoefte aan.


Morgen gaan we verder naar het noorden. We hebben een leuke dag gehad. We zijn niet zulke steden mensen maar New York vonden we leuk om te bezoeken, net als Washington DC, dat was ook heel leuk.


De rest van de foto’s vind je op de aparte fotopagina bij vrijdag 28 april. De foto’s van vandaag zijn allemaal gemaakt met onze iPhone 6S+, we blijven ons steeds weer verbazen over de kwaliteit van deze ‘camera’.



en dan weer terug met de ferry naar Staten Island


nu is het uitzicht beter op de skyline en miss Liberty is duidelijk zichtbaar. Het lijkt klein maar in haar ‘kroon’ kun je staan


bye, bye, New York City






zaterdag 29 april - Staten Island - Lakeville


Wat een onweer vannacht, het was achter elkaar, flits-boem, flits-boem. Nou, daar wordt je dus wel wakker van om 5.15uur. En onwijs regenen, er zal wat een water gevallen zijn.


Het hield in dat we om kwart voor 7 weg reden. De route naar het noorden laat ons door New York City rijden, via de Brooklyn Bridge, zien we die ook meteen van dichtbij. Deze route komt omdat we tolwegen uitgezet hebben. Maar het is niet erg, we verwachten dat het op zaterdag om deze tijd nog niet zo druk zal zijn. En dat klopt. We zien de skyline van New York een tweede keer in de mist. Maar als we dichterbij zijn is het duidelijk te zien. Het World Trade Centre waar we gisteren nog dichtbij stonden, bij Ground Zero, is vlak bij onze camper te zien.



New York in de mist


je ziet links het vrijheidsbeeld




aparte gebouwen zien we in de skyline


Het gaat prima zo, we vinden alleen wel de wegen in en rond New York City wel erg slecht. Als we de oprit naar de Brooklyn bridge oprijden staat daar een bord verboden voor auto’s zwaarder dan 3tons. In Amerika is 1ton 900kg, wij wegen 4,68tons wat inhoudt dat we veel te zwaar zijn voor deze route. Maar we kunnen geen kant meer op, alleen maar vooruit, dus dat doen we dan maar. We zijn heel overgekomen, de brug heeft het gehouden, pfffff.



op een kerkhof waren herten aan het grazen - onder de bruggen ligt veel water van afgelopen nacht


1+2: de Brooklyn bridge - 3. zo dicht rijden we langs het centrum, gisteren liepen we nog bij het world trade center (toren met spits)


Manhattan bridge


de Brooklyn bridge


Dan rijden rechts van het centrum van NYC, langs de waterrand. En daar komen we een bord tegen, auto’s zwaarder dan 7000lbs mogen niet verder dan afslag nr. 7. Wij zijn bijna 9400lbs maar we rijden toch maar verder, anders is het padje zoek als we ons in de stad wagen. We gokken het er maar op dat we geen politie tegenkomen op dit vroege uur. Voorbij afrit 7 komen we enkele keren borden tegen als je zwaarder bent dan 8000lbs moet je de volgende afslag nemen. We zijn oostindisch doof (haha) en rijden stug verder.


Op een gegeven moment rijden we een Pkwy op, een parkweg, dit zijn vaak wegen die alleen maar tussen bomen door rijden, niet langs dorpjes en zo. Aan het begin van deze weg stond dat er alleen personenauto’s op mogen. In Nederland geldt onze camper als een personenauto dus wat ons betreft mogen we hier op.


Dan komen we een bord tegen dat er een brug komt die 10’ - 6” hoog is, wij hebben ca. 11’ hoog nodig. We gaan naar de linkerbaan want het is een boogbrug en rijden er wat rustiger aan onderdoor. Maar het is appeltje-eitje, er zit nog dik hoogte boven ons dak. We denken dat die hoogte aangegeven wordt op het laagste punt van de boog. Even later staat er zelfs 9’ - 3”, oei, maar ook die komen we heel voorbij. Wat een avonturen maken we hier mee bij New York.



1. het is een en al wegen door en over elkaar - 2. zwaarder dan 8000lbs, afrit 7 - 3. deze brug was 9’ - 3”, oei


New York City vonden we leuk voor 1 dag maar we zijn blij dat we de stad weer uit zijn. De route verder is eigenlijk niet veel aan, het is voornamelijk bosgebied en op de Pkwy wordt het enorm druk, vooral rond de steden.


We hadden het idee om naar Cape Cod te gaan, want daar is het nog tot in mei walvis seizoen. Ik las op internet dat er op 12 april een record was van het aantal walvissen wat men kon zien vanaf de kant, 122 walvissen. Dat zijn er nog al wat, er zullen er toch nog wel een paar zijn?


Maar als ik de route nog eens nader bekijk op de wegenkaart zie ik dat het voornamelijk door bossen gaat en de hele kustlijn is bebouwd, het is net een lintbebouwing van aan elkaar geschakelde steden en plaatsjes.


Daar hebben we geen zin in, ik kijk om naar Boston te rijden maar ik zie teveel bebouwde gebieden. We hebben het even gehad na alle drukte van New York City en willen het platteland op.


Dus besluiten we om plan C in werking te stellen, klinkt spannend he. Is het niet hoor. In Mexico bij Oaxaca hebben we Amos en Ilana ontmoet. Zij waren daar met hun kinderen en vader en moeder op vakantie. We spraken met hun en ze zeiden als jullie ooit in Vermont zijn zijn jullie van harte welkom om met jullie camper naar ons toe te komen. We hebben een boerderij met heel veel grond, dus plek zat. En daar gaan we nu naar toe.


Aan het einde van de dag wordt het landschap meer open met wat landbouw. Tegen half 5 komen we een kerk tegen en draaien de parkeerplaats op. Er komen net allemaal mensen uit de kerk, een Rooms Katholieke kerk deze keer. We lopen naar de kerk toe, binnen staan twee dames bij een tafel met daarop brownies en appeltaarten. Het blijkt dat 1x per jaar een Zuster gemeenschap taarten en brownies bakt en die via kerken probeert te verkopen. Dus er was wat activiteit, we zagen ook alle mensen naar buiten komen met iets in hun handen.



dan ligt de stad achter ons en komen we weer in groen gebied


We vragen om toestemming om te overnachten, ze verwijzen ons door naar de pastor die net naar zijn huis achter de kerk is gelopen. We bellen daar aan maar hij doet niet open. Dus weer terug naar de kerk. In de kerk zelf zitten drie mensen en we spreken ze aan. Ze zijn direct enthousiast als ze horen waar we vandaan komen en wat we aan het doen zijn, reizen. We zijn meer dan welkom om op de parking te overnachten en ook welkom om morgenochtend om 8uur een mis bij te wonen, die duurt meestal een half uurtje, een snelle mis dus. We zullen zien, we weten nooit hoe vroeg of laat we op zijn en weg willen.



we dachten eerst dat ze hockey speelden maar ze hadden een netje in hun handen - we begonnen de dag met een hertje en sluiten de dag ermee af









zondag 30 april - Lakeville - Jamaica


Vandaag hebben we 4 staten in een dag gedaan. We waren al in Connecticut, was ik even vergeten te vermelden gisteren. Vandaar reden we Massachusetts binnen, toen weer terug naar de staat New York en vandaar gingen we naar Vermont.





de gele Forsythia


dat is de 2e keer dat we een airstream camper zien, meestal is het een caravan



We bezochten het visitor welcome center daar en kregen wat informatie en leuke verhaaltjes van de mevrouw daar aanwezig. Ze gaf ons een folder over de covered bridges, daar is Vermont bekend om. We vroegen waarom die bruggen overdekt zijn. De bruggen zijn allemaal van hout gemaakt en ze zijn overdekt om houtrot tegen te gaan. Vooral ‘s winters wanneer er sneeuw is kan het dan hard gaan, vandaar de ‘covering’, zo blijft de brug droog. En zei ze, het was ook een romantische plek. Haar opa en oma hebben daar hun eerste zoen gedaan, stiekem zodat er geen schande over gesproken kon worden.



een grappig kunstwerk bij het visitor welcome center


We komen door de plaats Austerlitz, ik vraag me toch wie nu op het idee gekomen is om een plaats te vernoemen naar een plaats waar en concentratie kamp was in de 2e wereld oorlog.



Vermont met zijn bossen


er ligt nog een randje sneeuw, het is op een skipiste - hier zijn de liften, op 600meter hoogte


Vermont is voor 78% bedekt met bossen en 80% daarvan is in prive handen, het meeste wel toegankelijk voor publiek. Amos en Ilana wonen ook in zo’n bos aan het einde van een gravel road, werkelijk in the-middle-of-nowhere.


Soms zien we een bord staan: ‘hidden driveway’. Zal dat zijn zodat de eigenaar van die verborgen drive way het terug kan vinden? Zo van, oh ja, hier is-tie.



we hebben Moose gezien, ook geen sneeuwscooters, en de verborgen drives???


Als we aankomen is er een oom en tante aanwezig, die komen af en toe naar hun toe vanuit hun woonplaats dichtbij Boston. Ze zijn de trouwerij van hun jongste dochter aan het voorbereiden die bij Amos en Ilana plaats gaat vinden. We maken kennis met de twee kindertjes van Amos en Ilana, Lilian en Abram. Ze krijgen thuis les van mama. Maar dat is zeer divers, ze krijgen niet alleen thuis les maar gaan ook naar pianoles, een boerderij, wildlife klasjes gedeeld met meerdere kinderen die thuis les krijgen en meer, ze zijn in ieder geval niet alleen thuis.


Het is georganiseerd rommelig in en rond het huis. En er staan een aantal oude auto’s zoals we gewend zijn door Amerika heen. Twee auto’s rijden niet meer maar de rest wordt nog wel gebruikt. Er staat zelfs een oud A-Fordje uit 1920, en ook die doet het nog. Alleen is die denk ik al lang niet meer van zijn plek geweest want er is van alles op, in en rond gezet.





bij Amos en Ilana


hun riante huis






deze rijdt dus nog, ik zou de treeplank maar niet gebruiken


De kinderen geven ons een rondleiding door het huis en het is werkelijk enorm groot. Er zijn een stuk of 8 slaapkamers, 4 badkamers waarvan 2 het niet meer doen. Amos repareert ze niet meer want de andere twee werken nog prima. Co zei gekscherend, er is vast niet genoeg poep om zoveel badkamers werkende te houden, haha.


Er staan een hoop spullen die op een old-vintage markt op zijn plaats zouden zijn. Het is een beetje Urbex-achtig.


Als oom en tante naar huis gaan wandelen we met Amos en de kinderen naar de waterval. Je zal het maar hebben, een waterval in je achtertuin. Vroeger was dit land van Amos zijn opa. Maar in Amerika is het zo dat als er een ongeluk op jouw land gebeurd dan kan het slachtoffer jou aansprakelijk stellen en veel geld eisen, ook al is het zijn eigen schuld. Dus heeft opa het land waar de waterval op is verkocht aan de staat.




Ze hebben een rookhok voor het roken van het vlees, wat ergens in een van de ruimtes te drogen hing, het rook daar heerlijk. Ze persen hun eigen appelsap, ze hebben een hout gestookte sauna in de tuin en Amos bedient samen met een man een houtzagerij. Ze zagen hun eigen bomen tot balken en planken maar ook bomen van iemand anders. De planken en balken verkopen ze aan ieder die het kan gebruiken.




Amos wees een boom aan, die zagen ze in lengtes van ca. 4 meter. Een zo’n lengte levert ca. US$ 100 op. Als ze zo’n lengte in planken zagen en laten drogen levert zo’n deel US$ 1000 op. Ze hebben bomen in overvloed, zelfs te veel eigenlijk. Want als ze te lang staan is het hout van een mindere kwaliteit. Maar Amos houdt er niet van om zijn bomen te verkopen aan een houtfabriek, het levert minder op dus hij verkoopt ze liever zelf na het zagen.


In hun kelder hebben ze allemaal ingemaakte groente, fruit en appelsap staan. Ze bakken hun eigen brood en hebben groente en fruit van eigen tuin, redelijk zelfvoorzienend.


‘s Avonds eten we samen van onze soep, met zuurdesembrood en kaas van de familie, lekker hoor. De kinderen zijn slim maar niet vervelend slim, als je begrijpt wat ik bedoel. Niet wijsneuzerig zal ik het maar noemen. Het is leuk om hier te zijn.







verder naar periode 79


route


coördinaten


terug naar ‘overzicht


gastenboek


© 2013 Lia Keizer

 

USA 2017